Dutch Comfort

ideeën

2011-05-05T08:50:00.001-07:00

Ik kreeg vandaag het proefschrift thuisgestuurd van Jan Willem Streefkerk, waarop hij op 20 mei promoveert. Bij de promoties die ik bijwoonde waren altijd stellingen, en de stellingen bij het proefschrift van Jan Willem worden door prof. dr Neerincx opponeerbaar en verdedigbaar geacht. Stellingen zijn het proefschrift in het kort, hoop ik (dat scheelt mij een hoop leeswerk), maar om één of andere reden hebben de laatste stellingen van het rijtje altijd een lichtvoetig karakter, en hebben die niets met het proefschrift te maken.

Deze stelling heeft waarschijnlijk niets met het proefschrift te maken, maar is dus wel opponeerbaar en verdedigbaar:
9. De tegenwoordig toegejuichde marktgerichtheid van toegepast wetenschappelijk onderzoek leidt tot conventionele oplossingen en hindert innovatieve doorbraken (Boomkens en Gabriels, 2008. Paradoxen van het academisch kapitalisme. In: Lorenz (Ed.) If you're so smart, why aren't you rich? Amsterdam: Boom).

Sinds ik me voorgenomen heb om te stoppen met Dutch Comfort word ik overspoeld door ideeën. Ideeën om de hele maand mei op Dutch Comfort mee te vullen. Dat is een patroon. Laat ik iets nuttigs gaan doen. Laat ik het kapitalisme gaan bestrijden. Dat is opponeerbaar en verdedigbaar.

Naschrift op 18 mei: Ik geloof niet of het bovenstaande stukje een mooi afsluitend stukje was. Men zou kunnen denken dat ik me laatdunkend uitlaat over een proefschrift, wat niet mijn bedoeling is. Ik zal hier wel toegeven dat ik het proefschrift niet gelezen heb; sorry daarvoor.

Er volgt een naschrift, omdat ik beloofd had de laatste stukjes te gebruiken om argumenten op te sommen die gespeeld hebben bij de beslissing om met dit weblog te stoppen. Die argumenten zijn belangrijk, omdat bloggen een verslaving is. Argumenten zijn behulpzaam bij het afleren van een verslaving.

Eén verslavend aspect van een weblog is, dat ik precies kan zien welke zoektermen de lezer bij mijn weblog gebracht heeft. Enkele weken geleden was dat de zoekterm 'vader doucht met dochter'. Om te achterhalen hoe die zoekterm nou bij dutchcomfort terecht kon komen, googlede ik 'vader doucht met dochter', wat mij bracht bij een overvloedig aanbod van incest-propaganda. Bloggen op het internet: het is gewoon te gevaarlijk.

gemeenschap

2011-05-03T06:07:00.001-07:00

Er is in de bijna tweeënhalf jaar van dit weblog wel een soort lijn gekomen in de ideeën die ik hier lanceerde. Ik heb bijvoorbeeld een definitie van duurzaamheid gevonden en uitgedragen waar ik tamelijk tevreden over kan zijn, hoewel die er bijna toe leidt dat ik alleen nog mag stilstaan terwijl ik mijn adem inhoud. Ik ben gaan geloven dat duurzaamheid en bevrijding met elkaar verbonden zijn, zo hevig zelfs, dat duurzaamheid zonder bevrijding eigenlijk geen duurzaamheid is.

Die bevrijdingsgedachte is niet van mijzelf; die heb ik opgepikt in de gemeenschap van de herwaarderingscounselers, waarvan ik zelf inmiddels deel uitmaak. In de gemeenschap van herwaarderingscounselers wordt erg zorgvuldig gewerkt. Eén van de dingen waar de gemeenschap zorgvuldig over is, is het verspreiden van de theorie. Het is niet handig om delen van de theorie buiten de context en zonder de reactie van de lezer te kunnen peilen, te verspreiden. Het is niet mijn taak en niet de bedoeling.

Dat van die taak en die bedoeling is proefondervindelijk vast komen te staan, en ik wil dat best geloven. Ik geloof dat de pen niet erg veel machtiger is dan het zwaard. De pen is bij lange na niet zo machtig als het persoonlijke contact. Bloggen heeft dus geen zin, maar zou als een boemerang bij me terug kunnen komen. Aangezien mijn ideeën allang mijn eigen ideeën niet meer zijn, is het eerlijker om hier te stoppen met bloggen. Waarvan acte.

doorzetten

2011-05-02T12:09:00.000-07:00

Ik heb hier, op dit weblog, een goede vorm gevonden om dingen aan te kondigen. Ik heb hier bijvoorbeeld aangekondigd dat ik stop met vlees eten, dat de bestemming van het overschot na vereffening van de stichting 100LC in geval van ontbinding in een peppelhouten kistje begraven wordt en dat ik energie ging winnen uit plastic afval. Ik eet nog steeds vlees, 100LC is ontbonden maar er is niks vereffend en het plastic gooi ik gewoon weg.

Een dagelijks weblog is minder geschikt om verslag te doen van de uitwerking van al die plannen. Het uitwerken van plannen kost mij veel meer moeite dan het verzinnen ervan. En de moeite die ik had, gebruikte ik de laatste jaren om steeds weer nieuwe plannen te lanceren, hier.

Uiteraard was Dutch comfort zelf ook de uitwerking van een plan. Maar het was een plan, dat nooit afkwam. Een weblog is nooit af, volgens mij. Dutch comfort bood mij continuïteit terwijl er van alles in mij leven veranderde. Deze lente is mijn leven zelf continuïteit geworden, dus hoeft mijn hobby die niet meer te bieden. Mijn hobby wordt: iets uitwerken. Ik weet alleen nog niet precies wat.

de samenwerking

2011-04-29T01:21:00.000-07:00

Schrijven dat is iets dat ik alleen doe. Er is wel een tijd geweest dat ik samen schreef, maar sinds ik met ingenieurs optrek is die tijd voorbij. Verdomd, en dat vind ik jammer. Het was leuk om samen te schrijven. Maar misschien is samen schrijven met ingenieurs wel een beetje te hoog gegrepen.

Ingenieurs zijn het soort mannen dat het meest gevoelig is voor mannenonderdrukking. Ingenieurs en beroepsmilitairen: met stip de braafsten in het uitvoeren van wat er maatschappelijk van mannen verwacht wordt: dat ze de dingen alleen doen.

Ik vind het moeilijk om te verantwoorden aan de mensen om mij heen dat ik me van ze wil afzonderen om hier stukjes te schrijven. En ik vind ook dat ik een slecht voorbeeld geef, aan de jonge mensen om mij heen. Steeds maar achter de computer kruipen lijkt wel erg veel op steeds maar al het bier opdrinken of steeds maar onder mijn bureau aanstekergas snuiven.

het einde

2011-04-28T13:45:00.001-07:00

Over vier logjes heb ik hier 500 stukjes gepubliceerd. Vijfhonderd is bij de software die ik voor dit blog gebruik een belangrijk getal, omdat vijfhonderd, toen ik begon met bloggen, het maximaal aantal logjes was dat Blogger aanbood. Ik heb ontdekt dat dat inmiddels niet meer zo is, maar vertrouwen doe ik het toch niet helemaal, waardoor vijfhonderd als een Blogger-bug door mijn hoofd blijft gonzen. Ik heb zelfs al een reserve Dutch Comfort gemaakt, voor als deze Dutch Comfort door de Blogger-bug zou uitvallen.

Maar ik ga die reserve Dutch Comfort niet gebruiken. Ik ga zelfs helemaal met Dutch Comfort stoppen, als hier vijfhonderd stukjes verschenen zijn. Ik heb daar vele redenen voor. Zoveel redenen, dat ze niet allemaal in dit ene stukje passen. Ik ga de resterende vier logjes gebruiken om de redenen op te sommen die geleid hebben tot het besluit om met Dutch Comfort te stoppen.

Ik ga niet stoppen met bloggen. Ik ga frequenter (twee keer per week) publiceren op mijn familieblog en misschien ga ik publiceren op lowtechmagazine. De essentie is dat ik niet meer alleen verantwoordelijk wil zijn, maar de dingen voortaan samen wil doen.

het lintje

2011-04-26T01:46:00.001-07:00

De mensen om mij heen zijn ijkpunten voor mij. Naar iedereen om mij heen, en met name naar mannen, kijk ik en intussen beoordeel ik wat ikzelf in zijn positie zou doen. Vandaag dacht ik bijvoorbeeld: hoe zou ik in een geblokt overhemd wiskunde geven? In de krant valt mijn oog op een artikel getiteld: promiscue kroegbaas die te eigenwijs was. Promiscue, kroegbaas, eigenwijs. Allemaal ijkpunten. Een goede kennis van mij is kort geleden geridderd. Hier is mijn voor de hand liggende gedachte: hoe zou ik het vinden om geridderd te worden?

Hieronder ga ik opsommen waarom ik best een lintje zou willen.
Ik denk dat het goed voelt om door de gemeenschap toegejuigd te worden, hopelijk om goede redenen.
Ik denk dat het goed voelt om een fysieke herinnering te hebben (een lintje, namelijk) aan de toejuichingen die me bij de uitreiking ten deel vielen.

Een lintje mag, volgens de draagwijzer, door mannen alleen gedragen worden in combinatie met een pak en een das; een andere draagwijze is strafbaar. Strafbaar! Hoe moet degene die de man van het pak en de das bevrijdt met trots zijn lintje dragen? Ik ben dol op pakken en dassen, maar die mag ik gelukkig aantrekken zonder een strafblad te riskeren. Het wordt wel erg serieus, met een lintje.

het Gooise volkslied

2011-04-21T03:03:00.001-07:00

Haug tussen feen in zeei
Woar de din groeit in hit heei
Doar is hit zo mauj in drauj
Ik waun in hit hauge Gauj
In de kauj kent schoapji schaujlin
Beei onweeir moet kindji haujlin
Failig op arremi grond
Failig op arremi grond

Toen kwoamen de reeike lauj
Die fonden de dorpjis mauj
Ze zeeildin ofer de plas
Ze tennistin op hit gras
Ze kwaomen hierheen ferhaujzin
Allemoal grote haujzin
Wilkom op arremi grond
Wilkom op arremi grond

De wintir bringt de zaumir weeir meei
De joaren die fliegin foorbeei
We zien zi hier of we zien zi doar
We trouwin nu auk mit elkoar
Je ken oan de Fitusklok haurin
Er is weeir een kindji gebaurin
Soamen op arremi grond
Soamen op arremi grond

de vormgeving

2011-04-19T01:11:00.000-07:00

Op een afstandje volg ik het weblog van ITER, de kernfusiecentrale in aanbouw ergens in Frankrijk. Ik vind dat nogal een saai weblog, eerlijk gezegd, maar misschien is het mijn taak om kernfusie uit naam van ITER aansprekend en toegankelijk te maken. Ik volg ze misschien omdat ik hoop dat ikzelf kernfusie misschien kan laten swingen.

Bij ITER bouwen ze een Tokamak-centrale; dat is fabriek in de vorm van een donut. Een saai lelijk ding, zo'n donut-fabriek. Deze maand was het Max Planck Institut uit noord-Duitsland op bezoek in Frankrijk om te vertellen hoe het gaat met de andere fabriek die op dit moment gebouwd wordt: de Wendelstein 7-X. Ook kernfusie, maar op een ander manier. Geen saaie donut maar een stellarator, een fantastische swoosh, die wiskundig uitermate complex schijnt te zijn, maar die sabieler is en met lagere elektrische stroom werkt.

Ik kan uiteraard niet inschatten welke beter is, de tokamak of de stellarator. Ik vind dat stellarator vooral veel mooier. Het is alsof de vormgeving en architectuur van de laatste tien jaar, met al die afschuw van geometrische vormen, heeft aangewezen welke kant het op moet. Naar kernfusie met stellarator-techniek in het eigenwijze Mecklenburg-Vorpommern.

de contactlenzen

2011-04-18T02:04:00.001-07:00

In de winter fiets ik via een hoge brug over een breed Hollands water. Daar is de wind het meest snijdend, bovenop die brug. Vier jaar geleden nam ik die brug met een verkrampt gezicht (hoge wenkbrauwen, toegeknepen ogen, vertrokken mond), omdat ik dacht dat die verkramping zou helpen tegen de kou.

Later las ik dat de uitdrukking die het menselijk gezicht maakt de hersens informatie geeft over hoe iemand zich voelt. Dus: als ik verdrietig kijk, dan trekken mijn hersens daaruit de conclusie dat ik me verdrietig voel, om vervolgens dat verdrietig voelen met allerlei andere andere verdrietig-voel sensaties te versterken (buikpijn, zelfmoordgedachten, mensenhaat). Ik heb dit getest op de brug, en het is waar: als ik fiets zonder mijn gezicht te verkrampen heb ik het minder koud.

Ik loop nu een maand met contactlenzen en het lijkt of contactlenzen invloed hebben op mijn humeur. Dit is wat er volgens mij gebeurt: de lens oefent een kracht uit op mijn oogbol, waardoor de musculus dilatator pupillae aantrekt en mijn pupil groter wordt. Daardoor valt er met lenzen meer licht in mijn ogen dan zonder lenzen. Daardoor knijp ik mijn ogen dicht, en dáárdoor bieden mijn hersens mij het humeur dat bij toegeknepen ogen hoort.

de receptie

2011-04-15T03:12:00.000-07:00

Gisteren wandelde ik in Rotterdam, op weg naar theater de Nieuwe Luxor. Ik heb een paar jaar in Rotterdam gewoond; de liefde tussen mijn ouders is in Rotterdam begonnen; mijn overgrootvader was een Rotterdamse patriciër. Ik ben in Rotterdam ooit warm onthaald door mijn vriend H, dus, ... ik hou van Rotterdam. Ik kom er verder nooit. Op de Erasmusbrug, waar ik nooit eerder op gestaan had zag ik de stad als vanuit een vliegtuig. Die aanblik ontroerde me nogal.

In de Nieuwe Luxor was de première van de musical Spamalot; ik was daar als genodigde van één van de acteurs. De acteurs van de cast hebben voor ons gedanst en gezongen en zich op toneel onhandiger voorgedaan dan ze echt zijn om ons aan het lachen te maken, wat goed lukte. Na deze première bleef de cast een tijd weg, omdat de pers te woord moest worden gestaan. Ik had intussen tijd om de bijvoorbeeld kennis te maken met F (of B, dat weet ik niet precies meer), een schoonheidsspecialiste, ook een genodigde van één van de acteurs.

Ik ben wel eens eerder genodigde geweest, ook van andere kunstenaars, op hun recepties of vernissages. Mijn vader bijvoorbeeld, die is kunstenaar. Wij, de genodigden, zijn daar dan dus om onze kunstenaar te ondersteunen; zo zie ik het. In de Nieuwe Luxor zag ik opeens wat dat ondersteunen in de praktijk betekent: de kunstenaars gaan aan ons vragen: hoe gaat het, en wij gaan de hele receptie gebruiken om dat te vertellen. F (of B) deed dat, ik deed dat, de hele Spamalot-cast zat verspreid in de foyer van de Nieuwe Luxor naar de verhalen hun genodigden te luisteren. Deze manier van ondersteunen, die kan wel verbeterd worden.

de biecht

2011-04-14T00:46:00.000-07:00

In dit stukje ga ik vertellen dat God in mijn leven gekomen is. Ik heb er begrip voor als de lezer blokkeert bij de vorige zin; nou, dat is dan maar zo. God is in mijn leven gekomen. Ik ben er zelf ook nogal door verrast.

Het stappenplan waarmee God in een leven komt heeft Gerard Reve beschreven in Moeder en Zoon; mijn stappenplan wijkt niet erg van dat stappenplan af. De seks die uitgebreid in het boek van Reve voorkomt heeft misschien wel met het stappenplan te maken, maar hoe precies, dat begrijp ik nog niet zo goed. Dat maakt Moeder en Zoon voor mij iets minder toegankelijk.

Ik weet ook niet precies bij welke stap van het stappenplan ik ben, ik weet alleen dat ik nu de zin God is Liefde begrepen heb. Het woord God betekent hier (onder andere): de Veroorzaker en de Altijd Aanwezige. Het woord liefde is wel duidelijk, toch? Belangrijk om te vertellen dat liefde en seks wel iets met elkaar te maken hebben, maar zeker niet hetzelfde zijn. Dit is mijn wiskundige inzicht: als God is Liefde, dan Liefde is God. Liefde is de Veroorzaker en het Altijd Aanwezige. En de Onverklaarbare.

het dilemma

2011-04-12T01:19:00.000-07:00

Onderweg naar huis beklim ik met mijn fiets de palingbrug. Ik doe dat lopend over een trap met mijn fiets in een speciale gleuf, want ik vind tien meter te hoog om te fietsen. In die gleuf lag gisteren een fles. Een lege plastic fles waar eerst Euroshopper Cola in gezeten had. Ik duwde de fles aan de kant, maar de fles rolde en viel van de brug, achtenhalve meter naar beneden, op de Diemerzeedijk. Tja. Ik ben die fles niet gaan ophalen; misschien drijft hij nu in het Amsterdam-Rijnkanaal.

Dit voorval lijkt op wat mij eerder overkwam met piepschuim. En dat vooral lijkt weer op wat me als kind overkwam, bij een bloemenkiosk. Mijn moeder kocht bloemen en ik keek naar de emmers met boeketten. In één emmer hing een slang, waar water uitkwam. Het water uit de slang kwam precies in één boeket terecht. Dat leek me niet de bedoeling. Beter was het, bedacht ik, als het water netjes over alle boeketten verdeeld werd. Enfin, ik ging alle boeketten ernstig besprenkelen, wat door de bloemenverkoopster niet werd gewaardeerd. Nee, dat vond de bloemenverkoopster niet leuk.

Ik heb als militair gediend bij geneeskundige troepen. Ik diende daar zonder functie, maar het lag voor de hand dat ik wel een EHBO-diploma had. Ik heb geleerd om een plastic pop te reamineren. Ik vond het zwaar werk, en mijn motivatie om het EHBO-diploma te onderhouden werd heel klein, toen iemand me wijsmaakte dat als je met reanimeren begint, het strafbaar is om daarmee te stoppen. Niks doen is eigenlijk altijd het makkelijkste.

de handvaardigheid

2011-04-11T02:24:00.000-07:00

Mijn moeder gaf handvaardigheid op verschillende basisscholen. Mijn moeder kan kinderen inspireren om te kleien, solderen, spatten, figuurzagen, vernissen enzovoort. Het effect op mij is dat ik oprecht denk dat ik alles zelf kan maken. Ik heb er niet altijd zin in, maar ik kan het wel. Ik ben ervan overtuigd dat ik kan zelf een rookmelder kan maken en als de mayonaise op is, kan ik zelf mayonaise maken, desnoods uit mosterdzaad.

Ik merk dat niet iedereen dat van zichzelf denkt. Ik geloof dat er een boel mensen zijn die nooit op het idee komen dat ze iets zelf zouden kunnen maken. Misschien heb ik een heel egocentrisch beeld bij de kenniseconomie, maar ik denk dat een kenniseconomie begint met het idee dat je de dingen zelf kunt maken. Desnoods uit mosterdzaad.

Op de basisschool van mijn dochter en mijn zoon is geen handvaardigheid. Geen kleien, solderen, spatten, figuurzagen, vernissen enzovoort. Wel muziek en dans en soms techniek, als lichtvoetige bijvakken, waar het CITO zich niet mee bemoeit. Het CITO bemoeit zich wel doorlopend met het lezen, het schrijven en het rekenen. Ik vind dat een wonderlijke keuze van het CITO, eigenlijk.

de brief

2011-04-08T00:46:00.000-07:00

Gisteren zei mijn zoon tegen mij: Pappa, ik ben niet boos omdat je een ontwerper bent. Hij bedoelde dat hij me mag, ondanks mijn beroepskeuze. Sinds ik hem heb uitgelegd dat de ontwerpers van de Nintendo-spelletjes verantwoordelijk zijn voor alles wat er in de Nintendo-wereld gebeurt, heeft hij begrepen dat techniek mensenwerk is. Hij wil een brief schrijven, aan Nintendo. Deze bijvoorbeeld:

Beste ontwerpers,
Ik heb veel plezier van jullie spellen. Ik speel elke dag twee uur op de Wii en op mijn DSiXL. Ik zou wel meer willen, maar dat mag niet van mamma en pappa. Sommige dingen vind ik stom. Jullie moeten die veranderen.
Ik vind het stom dat als ik met mijn grote zus samen speel we niet samen mogen beslissen welk spel we spelen. Als we samen spelen willen we ook samen beslissen. Samen spelen moet echt samen spelen zijn.
Ik vind het ook stom dat alles bij jullie spellen een wedstrijd is. Trainen bij Wii Sports is een wedstrijd. Ik krijg voor alles een prijs en een score. Ik wil niet steeds een prijs krijgen voor alles. Dat hoort niet bij trainen.

Jakob Milo (zoon van Rik Almekinders).

het broeien

2011-04-07T00:39:00.001-07:00

Het komt vrij vaak voor dat ik me schaam omdat ik een technicus ben. Ik schaam mij dan voor de rotzooi die door technici via de markt in de samenleving gezet is. Ik schaam mij bijvoorbeeld voor al die rookmelders, die vannacht afgingen, bij ons thuis. Wie ontwerpt zoiets stompzinnigs als rookmelders? Terwijl de rookmelders keihard door ons huis krijsten, probeerde ik in de de handleiding van acht pagina's (oranje letters op wit papier) te vinden hoe het brandalarm uit moet, bij loos alarm. Dat staat er niet in. Wat er wel staat, is: raak vooral niet in paniek!! (Twee uitroeptekens).

Waarom gingen die rookmelders nou eigenlijk af, vannacht? Dit zou de oorzaak kunnen zijn: de zakken tuinaarde, die in de vestibule opgestapeld lagen. Ik had twintig zakken tuinaarde gekocht, om later in de tuin te verwerken. De verkoper had me nog aan de zakken laten voelen, hoe warm die waren. Het is ecologische tuinaarde, en die was nog niet uitgecomposteerd. Daar lagen al die zakken vannacht, bovenop de vloerverwarming. Om drie uur 's nachts besloot het brandalarm dat het verdacht werd.

Broeiende compost, daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar wat te denken van de bak waar mijn gezin het plastic afval in bewaart? Het is waar dat de zon soms op die bak schijnt, maar ook 's morgens heel vroeg, als de zon nog niet op is en ik wegens mijn lunchpakket wel eens plastic afval heb, voel ik dat dat plastic afval, in die bak, ... warm is. Warmer dan mijn eigen hand. Kan energie dan toch wel spontaan ontstaan?

de superbus

2011-04-05T00:57:00.000-07:00

Eerlijk waar, ik vind Wubbo Ockels een goeie man. Eerder gebruikte ik zijn naam in één zin met de woorden opgefokte technomaan, waardoor men zou kunnen denken dat ik Wubbo Ockels bekritiseer, wat echt niet mijn bedoeling is. Wubbo Ockels deugt. Wubbo Ockels een leidsman, een rolmodel voor jonge technici, die toegankelijk is en mild. Tenminste, zo ziet hij eruit.

Gisteren presenteerde het jeugdjournaal Ockels' superbus. Er kunnen 23 mensen in een bus die één miljoen euro kost, die 250 km/h kan en waarvoor speciale wegen aangelegd moeten worden. Het jeugdjournaal zegt: de bus is elektrisch, dus milieuvriendelijk. Het jeugdjournaal.

Ik snap de superbus niet, Wubbo. Waarom is de superbus een goed idee? Waarom zouden 23 mensen met 250 km/h allemaal dezelfde kant op willen rijden? Voor welk veelvoud van 23 mensen moeten er dubbele rijstroken aangelegd worden door heel Nederland? En wie gaat dat betalen?

het homohuwelijk

2011-04-04T00:25:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag bestond het Nederlandse homohuwelijk tien jaar, en op televisie werd daar aandacht aan besteed. Door het journaal bijvoorbeeld, dat vertelde in welke landen homo's kunnen trouwen, waar dat niet kan en waar dat binnenkort waarschijnlijk niet meer kan. Toen werd het even stil, want Altijd Wat besteedde aandacht aan hoeveel alcohol Nederlandse jongens eigenlijk drinken. Gemiddelde Nederlandse jongens drinken vanaf hun twaalfde het meeste alcohol van alle jongens in de hele wereld.

Wegzappend in de reclameblokken van Top Gear - een smakelijk ironisch mannenprogramma - zag in de madiwodovrijdagshow een plattelandsman vertellen over zijn broer die van de verkeerde kant was. Hij werd uitgezonden vanwege het homohuwelijk maar hij doelde op de NSB.

De laatste televisie die ik bekeek was M!LF. M!LF staat voor Man! Liberation Front. De presentatoren lieten een soort ploertendoder zien, die bedoeld was om de nieuwe man uit te roeien. In filmpjes werd getoond hoe een man die zijn Toyota Prius niet handig parkeerde, een man die een baby bij zich droeg en een man die Martini bestelde in plaats van bier met de ploertendoder werden neergeknuppeld. Tussendoor waren er beelden van jonge mannen die op een tribune naar deze beelden keken, lachend en bier drinkend. Neerknuppelen en bier drinken heeft helemaal niets met mannenbevrijding te maken. Het is het tegenovergestelde van mannenbevrijding.

het raam

2011-04-01T04:35:00.001-07:00

Jelle blogde over het nieuwe hotelraam van Philips, namelijk dat acteurs zo uitstekend kunnen uitbeelden dat ze blij zijn met deze uitvinding. Ik vroeg me af of ik blij was met het nieuwe hotelraam. Ik vind eerlijk gezegd weinig mis met de bestaande hotelramen; ik probeer hotels sowieso te mijden, maar dat is niet vanwege de ramen.

Het nieuwe Philips-raam kan verduisterd worden met een royaal armgebaar; alsof je de gordijnen dicht doet, zonder gordijnen vast te pakken. Die verduistering ziet eruit als een fractal van onkruid dat over het glas woekert. Als je nog meer virtuele gordijnen sluit, met armgezwaai, kun je kiezen uit verschillende motieven, want inderdaad, die agressieve plantengroei ziet er wel een beetje eng uit. Als ik uitgespeeld ben, kan ik dan met één armbeweging de gordijnen weer openen, of moet ik dan alle motieven eerst laten langkomen?

Het hotelraam is bovendien een wake-up light. Ik heb een wake-up light van Philips thuis: een lamp die langzaam aangaat en vogelgeluiden maakt ('net echt'). Die wake-up vogels van Philips gaan behoorlijk vervelen, na enkele maanden al. In het hotel van Philips - bij wijze van wake-up light gaat achter het raam de buitenwereld aan, op elk gewenst moment. Zou mijn bioritme niet enorm duizelig worden als het Philips-raam midden in de nacht met beeld en geluid ochtendgloren suggereert, die er helemaal niet is? Is er eigenlijk wel een raam, met dat ding van Philips?

contactlenzen

2011-03-31T04:12:00.000-07:00

Toen ik tien jaar oud was werden mijn ogen opeens zo slecht, dat ik een hulpmiddel nodig had om dingen in de verte te kunnen zien. Mijn droom kwam uit, want in die tijd had Kees van Kooten als Koot een nogal expliciet brilmontuur, en ik wilde graag op Kees van Kooten lijken. Ik mocht dus een bril.

Mijn droom kwam niet precies uit, want wat ik hoopte: dat iedereen me opeens onvoorwaardelijk even leuk zou vinden als iedereen Koot leuk vond, dat gebeurde niet. Wat wel gebeurde was dat er opeens glas zat tussen mij en de buitenwereld. Er zit al 32 jaar glas tussen mij en de buitenwereld. Ik kijk met een condoom. Ik mis daardoor iets in het contact met de buitenwereld doordat ik altijd door glas kijk. Nu ik twee weken contactlenzen draag valt me opeens op hoe ongelofelijk vies en beschadigd mijn laatste bril was. Maar ook contactlenzen zijn een condoom.

Het liefste zie ik de wereld zoals mijn ogen me die zonder glas aanbieden. Bijna altijd volstaat dat, behalve in heel bijzondere situaties, te vermijden situaties: achjter het stuur van een auto die erg hard rijdt, voor de televisie of te computer of in de bioscoop. Ik zou iets bij me willen hebben alleen voor die situaties. Iets, dat ik niet vergeet, zoals mijn mobiele telefoon.

mannelijk decolleté

2011-03-29T03:30:00.000-07:00

Ik weet dat vrouwen dit allemaal eigenlijk niet voor hun plezier doen, maar zeer vele doen het intussen wel: de voorzijde van hun bovenlichaam inbinden, plooien en tentoonstellen. Hun tieten, daar heb ik het over. Ze doen dat om ons - de mannen - in de war te brengen en om ons van de klassenstrijd af te houden. Niet met opzet, maar uit gewoonte.

Deze gewoonte is al zeer, zeer oud. Ouder dan de klassenstrijd. En tot de tweede feministische golf, aan de vooravond waarvan ik geboren ben, was dit tentoonstellen van geslachtskenmerken - zo schijnt het voor mij - vooral een vrouwending. Maar die golf, die tweede feministische, heeft gemaakt dat rijk (elegant) voor een man (van stand) niet meer genoeg is. Ook aan een mannenlijf worden nu eisen gesteld.

Alle mannen van mijn generatie die nog niet tot totale verslonzing zijn overgegaan besteden aandacht aan hun kont. Wij kiezen een broek waarvan de snit de aantrekkelijke welving van onze billen goed benadrukt, of bij het ontbreken van welving, die organiseert. Maar dat is mijn generatie. Voor de mannen die mijn zoon zouden kunnen zijn (of voor de vrouwen voor wie ze aantrekkelijk moeten zijn) is de snit - of de leugen van de snit - niet genoeg meer. Daarom zit hun broek zo laag.

dialect

2011-03-28T12:42:00.000-07:00

Dit hele weekend was ik met zeventien mannen uit het hele Vlaams/Nederlands/Friese taalgebied in Friesland, en er was ook één man uit Engeland, die geen Nederlands sprak. Alles wat we gedaan hebben is ter plekke voor die ene man vertaald in het Engels, want anders kon hij ons niet volgen. Ik vond mezelf daar tamelijk goed in, in simultaan vertalen. Als ik er niet uit kwam zei ik: silly dutch joke.

Wat we daar, naast vertalen, onder andere gedaan hebben is zingen. Voor de Groningers bijvoorbeeld het Pronkjewail. Ik kan dat niet meezingen, want zodra ik de tekst doar gruit en bluit ain wonderlaand komt lopen mijn stembanden vol tranen. Ik mis Groningen meer dan ik zelf weet. Later zong een Vlaamse man nog van de Brug van Willebroek, in Antwerps dialect, wat me eveneens hevig ontroerde. Nooit in Antwerpen gewoond, ik. Hoe zit dat?

Ik moet mijn mening over kunst in volkstaal herzien. Volkstaal is niet raar of plat, maar prachtig! Dat ik zelf geen volkstaal heb vind ik een vreselijk gemis. Goois is mijn taal, maar dat is een propagandataal; geen volkstaal. Het is de taal waarmee wij de oorspronkelijke katholieke schaapherders naar de Hilversumse sloppenwijken verjaagd hebben. Ik ben geboren op grond waar eerst een soort Tineke Schoutens gesproken werd. Ik ben onthecht, ... is het dan gek dat het me moeite kost om voor mijn omgeving te zorgen?

baard

2011-03-25T05:27:00.000-07:00

Ik ken geen mannen die trots zijn op de rui van hun kruin. Alleen heel artistieke of geleerde mannen worden met openlijk kalende knarren op televisie gedoogd, mits zij hun presentatie beperken tot de artistieke en geleerde onderwerpen. Kaal is niet okee. Ook mijn kaalheid is dus niet okee. De enige oplossing die er voor mijn haar nog is, is dat ik alles eraf scheer. Ik doe dat sinds een maand.

Eind februari was het nog koud. Want dat is het wel: een kaal hoofd is koud. Natuurlijk is de zon nu krachtiger, maar het lijkt alsof mijn hoofd zich inmiddels ook aan het nieuwe scheersel heeft aangepast; dat mijn kouzintuigen zijn doodgegaan of dat de warmteweerstand van mijn hoofdhuid groeide. Maar kaal is vooral heel makkelijk. En is geen kapsel eenvoudiger te maken dat geen kapsel.

Het groeit nog wel, het haar uit mijn hoofd. Alleen het groeit bij mij het minste, waar het volgens de schoonheidsindustrie juist het hardste moet groeien. Dat is zichtbaar na ongeveer drie dagen: dan heb ik wel een soort baard op mijn kin, maar nog nauwelijks een baard op mijn hoofd. Dan heb ik een beetje een raar gezicht. Er is ook altijd wat.

angst

2011-03-24T02:34:00.000-07:00

Voor elke Albert Heijn moet eigenlijk een plein zijn. De enige echt democratische ontmoetingsplek van het moderne stadsleven is vóór de Albert Heijn. Een beetje ruimte, privacy, zon en schaduw vind ik juist dáár prettig. Gisteren viel daar, vóór Albert Heijn dus, een fietsachterlicht naast mijn zware zwaaiende boodschappentas.

Een fietsachterlicht? Ik had geen fietsachterlicht gekocht, dus ik deduceerde ongelofelijk snel dat het zware zwaaien van mijn boodschappentas waarschijnlijk iets met het vallen van het achterlicht te maken had. En inderdaad, daar stapte een man op een fiets zonder achterlicht.

Ik zette mijn tas neer, raapte het achterlicht op en zei tegen de man: 'Hier. Uw achterlicht. Ik heb heb 'm geraakt met mijn tas.' De man deduceerde even snel als ik en zei (met een lach): 'Nou, ik hoop dat je WA-verzekerd bent.' Dit was een grapje. In no time hadden we samen het achterlicht weer op de fiets geklikt. Het was een klik-achterlicht. Pas een half uur later realiseerde ik me dat ik me rotgeschrokken was van zijn grapje. Wat is dat toch, met mannen, dat ze altijd elkaars koelbloedigheid aan het testen zijn?

het nieuwe pinnen

2011-03-21T12:55:00.000-07:00

Dat nieuwe rijden, dat was een soort offer aan mijn comfort dat ik kon begrijpen. Het was misschien leuk, op volle toeren met een Opel Manta door het Drentse landschap scheuren en meisjes met een cowboyhoed nafluiten, maar het nieuwe rijden is beter. Beter voor het landschap, en de meisjes zouden het ook niet erg vinden, als het allemaal wat minder uitbundig eraan toegaat, denken ze in de reclamecampagne. Dat het allemaal onzin was, bleek pas later.

Maar dat nieuwe pinnen, wat heb ik daaraan? Ik vond pinnen, net als benzine tanken, al een beschamend intieme handeling; daar sta ik dan, machinaal leeg te lopen of me op te vullen bij een klotsend apparaat, ... hoe kijk ik naar mijn medemens, terwijl ik aan het pinnen ben? En het nieuwe pinnen: het duurt nu twee keer zo lang. Waarom? Is dat een verbetering?

Het is misschien een beetje overtrokken, maar het nieuwe pinnen is voor mij het bewijs dat het internet stervende is. Ik zie de mensen om mij heen ontwaken uit hun computerroes, hun ogen uitwrijven en gewoon weer iets nuttigs gaan doen. En betalen met contant geld, wel zo concreet.

entropie (2)

2011-03-21T04:28:00.000-07:00

Ik geloof dat ik het natuurkundige begrip versnelling inmiddels wel aardig in de vingers heb. Het is de toename van de snelheid in de tijd, en ik snap ook dat geen enkel woord in deze zin overbodig is. Versnelling is bijvoorbeeld niet de toename van de snelheid in de aardappelpuree. Tijd hoort erbij. En dat de eenheid van versnelling meters per vierkante seconde is, is wel raar, vanwege die vierkante seconde, maar ik heb daar wel vrede mee.

Ik weet inmiddels dat entropie warmteverandering per graad Kelvin is. En terwijl ik dit opschrijf slaat de twijfel alweer toe. Warmteverandering per temperatuur?? Het lukt mij niet om warmte (energie) en temperatuur (hoe het voelt) als twee verschillende begrippen te zien. Ik zie wel een leraar voor me die moedeloos zijn handen van mij aftrekt: als je dat niet snapt, dan weet ik het ook niet meer.

Wat ik wel snap, is dat de tweede Hoofdwet van de thermodynamica: de entropie van het universum neemt alsmaar en alleen maar toe een rare, incomplete en defaitistische kijk op het universum is. Niet vandaag of morgen, maar eens komt hij, de warmtedood van het universum. Ik en mijn soort mensen geloven dat entropie de motor is van het beste wat het universum is overkomen: de menselijke intelligentie. Wij gaan die warmtedood wel tegenhouden.

tussen droom en daad

2011-03-18T00:11:00.000-07:00

... staan wetten in de weg, en praktiche bezwaren. Het is interessant dat Elsschot eerst de wetten noemt en dan de praktische bezwaren. Waarschijnlijk omdat hij de bezwaren wilde laten rijmen op verklaren, ... maar de suggestie wordt gewekt dat de wetten méér in de weg staan dan de praktische bezwaren. En wij de ingenieurs, ... ons wordt alleen geleerd hoe om te gaan met de praktische bezwaren. Wat te doen met de wetten?

Ik zou graag een auto bouwen. Mijn actieradius zou in deze maatschappij net iets groter moeten zijn dan die een fiets mij biedt, maar mijn Škoda vind ik eigenlijk buitensporig veel te zwaar om in mijn eentje mee op stap te gaan. Elke auto vind ik eigenlijk buitensporig veel te zwaar om in mijn eentje mee op stap te gaan.

Wetten zullen wel in de weg staan, maar mijn auto is maximaal 60 kg, biedt plaats aan vier volwassenen, rijdt op zeer dunne keiharde banden om met minimale rolwrijving op maximaal 90 km/h te komen, heeft een minimale elektrische installatie (alleen voor de verlichting) en geen dashboard (alleen een klem voor je mobiele telefoon, waarop je, met GPS, ook best je snelheid kunt aflezen), rijdt op benzine in een doorzichtige tank, zodat je kunt zien wanneer je weer moet tanken. Ik vermoed dat een 200 cc motor volstaat. O, en remmen doe je niet met de wielen (daar zijn de banden te dun voor), maar met een noodrem die uit de vloer zakt.

tekenen

2011-03-17T02:45:00.001-07:00

Op verzoek geef ik aan de derdejaars studenten van mijn opleiding tekenles. Handtekenen dus. Ik leer ze rechte lijnen te trekken uit de losse hand, ellipsen en kubussen, ik leer ze arceren en een constructietekening maken. De studenten hebben er zelf om gevraagd, omdat ze ontdekt hebben dat het onhandig is als een constructeur niet kan tekenen.

Ik denk dat er aan die ontdekking wel wat tandengeknars vooraf gegaan is. Tekenen is niet iets wat bij de mannen die ik opleid erg is aangemoedigd. Ik stelde voor dat zij de tekeningen die ze maken in een map stoppen om mee naar huis te nemen, maar dat wilden ze niet, omdat ze dan, met die map, misschien aangezien zouden kunnen worden gezien voor product designers, wat ed&i-studenten echt niet willen. Hu!

Het moet dus van ver komen, dat tekenen. In vijf weken moest ik hun wanhoop, afschuw en volstrekte ongeoefendheid overwinnen. Ik heb dat onderschat, maar ik ben wel tevreden met het resultaat. Een lang-studeerder in deze klas vertelde dat toen hij ooit begon als werktuigbouw-student, hij in het eerste jaar handtekenen had. Mijn collega K had dat, dik twintig jaar geleden op deze zelfde hogeschool, weer niet, maar die had wel weer technisch tekenen gehad, op de tekentafel. Tekenen is toch een soort denken, vind ik.

eindelijk!

2011-03-15T01:23:00.001-07:00

entropie

2011-03-14T03:16:00.001-07:00

Ik vind dat ik op de valreep voor mijn studenten moet beschrijven wat entropie is. Dit is het, in mijn woorden: een lastig te vatten begrip, maar entropie vergroten is wat de natuur lijkt te doen als de tijd verstrijkt: banden lopen leeg, kachels koelen af, kleuren vervagen, auto’s verroesten. [...] Binnen een gesloten systeem zal ontmenging, condensatie en drukverhoging niet spontaan kunnen plaatsvinden. [...] De interessante vraag is hoe het mogelijk is dat op sommige plaatsen in het heelal langs natuurlijke weg het absolute nulpunt bestaat. Dat moet God gedaan hebben.

Ongetwijfeld rammelt het, wat ik hierboven allemaal geschreven heb, maar het is het begin van een proces waarbij mijn studenten en ik samen gaan begrijpen wat entropie precies is. Entropie is de toenemende chaos, het verval, de herfst. Entropie lijkt mij een nogal sombere kijk op de natuur, als vernietigende kracht, die alles nivelleert. Entropie, dat woord past wel bij heel kort bericht uit de Pers: Gooi maar door elkaar; afval scheiden door de consument lijkt milieuvriendelijk en is populair, maar vanwege bijkomende milieukosen levert 't uiteindelijk niks op.

Entropie wordt bewezen met kansrekening. De kans dat alles uiteindelijk een grote bruine genivelleerde brij wordt is groter dan dat er orde en schoonheid blijft of bijkomt. Maar die orde en schoonheid is er toevallig nu wel! Kansrekening, daar heb ik nooit erg van gehouden. Ik heb dezelfde voorkeur als God, want ook God dobbelt niet, zeggen ze.

Nuon

2011-03-11T01:11:00.000-08:00

Ik beschreef hier al een keer hoe ik een fietstocht maakte, vanuit mijn Groningse boerderij oostwaarts, tot ik in de Eemshaven was. Ik had de Eemshaven tijdens die tocht steeds aan de horizon zien staan, als een fata morgana. Al die windmolens! De bouwkranen van de nieuwe kolencentrale zag ik pas toen ik er vlakbij was, voor zover dat kon, want vlakbij is in de Eemshaven minimaal 400 meter.

Er stond al een molen, waarschijnlijk al voordat daar een haven was: poldermolen de Goliath. Goliath heet zo vanwege zijn grootte en kracht. Op 400 meter zie je Goliath als een stipje, naast al het erergiegeweld dat er later naast gebouwd is. Waarom al die energie, juist dáár? Men fluistert dat in de Eemshaven Google zijn Europese datacentrum heeft (maar dat is geheim, hoor!).

De Eemshaven is vaak in het nieuws. Maar oostelijk van mijn nieuwe huis, aan de Overdiemerweg om precies te zijn, wordt op dit moment ook een elektriciteitscentrale gebouwd, zo groot, dat de joekel die er nu al staat op de Groningse Goliath gaat lijken (klik op de foto voor een vergroting). Ook hier worden toeschouwers op afstand gehouden, met een bord waarop staat: a safer you is a safer me. Ik wantrouw die veiligheid van Nuon, die mij op veilige afstand wil houden. En de stilte rond dit project wantrouw ik ook.

zilvervisjes

2011-03-10T01:22:00.000-08:00

Ik wilde dit jaar mijn verjaardag vieren met een sprinkhanendiner. Ik vind het leuk als iets dat ik vier memorabel is, maar behalve memorabel denk ik dat sprinkhanen bovendien een verrassende en ecologische toevoeging zouden kunnen zijn aan het dodelijk saaie Albert-Heijndiner.

Maar uiteindelijk, toen de uitnodigingen verstuurd waren en bijna iedereen gersvpt had, heb ik te weinig moeite gedaan om die sprinkhanen ook daadwerkelijk te kopen. Het zou misschien best gelukt zijn, een kilo sprinkhanen in huis halen, ... maar nee dus. We aten lamsvlees.

Ik geef het niet graag toe, maar ik schrik van insecten. Ik droomde dat er, na het poepen, glanzende gepanserde wormen in mijn wc-pot lagen; dat was nou een nachtmerrie. Van kakkerlakken en grote spinnen krijg ik hartkloppingen. Maar van de zilvervisjes die bij ons ingetrokken zijn niet. Mijn angst is evenredig met de voedingswaarde van het insect.

open source

2011-03-08T02:08:00.000-08:00

Ik heb - gewoon in de grote Vomar-supermarkt van de Watergraafsmeer - het tijdschrift Bright gekocht. Bright is een geslaagde poging om nieuwe media (media uit de computer, zeg maar) met ouwe media (een tijdschrift) te ontsluiten. Een oubolliger medium dan een tijdschrift bestaat toch eigenlijk niet? Enfin, ik kan die leeshulp wel gebruiken, om chocola te kunnen maken van nieuwe media.

(Ik denk dat Bright niet precies de mensen bereikt die die leeshulp echt nodig hebben. Als ik kijk naar de gadgets die in Bright aangeprezen worden (skibril met gps en ingebouwde camera; windmolen voor iPhone) verwacht ik dat de lezers toch al een stukje minder bleu zijn dan ik. En - bij een tijdschrift nog belangrijker: - het design, de feel en touch van Bright is duidelijk voor ingewijden. Ingewijden zijn - als ik in Bright kijk - mannen van ongeveer dertig met een baardje en een hoornen bril. Ikzelf had toevallig net mijn baardje en mijn bril afgeschoren.)

Deze Bright geeft een praktische handleiding voor uitvinders. Zelfs het uitvinden hoeven de uitvinders eigenlijk niet meer zelf te doen, als ze maar goed in contact blijven met the crowd. The crowd: de mensen op het internet die belang hebben bij de uitvinding. Verder, zegt Bright, kunnen wij uitvinders alles zelf doen, open source. Open source geldschieters vinden, open source onderzoek doen, open source marketing, ... In het volgende nummer van Bright verwacht ik het recept voor open source eten en open source wonen. Eens kijken wat mijn collega bedrijfskunde van die business case vindt.

comfort

2011-03-07T01:30:00.000-08:00

Ik zou comfort willen definiëren als: alles wat mensen met natuur- en scheikunde doen om hun eigen leven lekkerder te laten aanvoelen. Misschien is dit niet de definitie die in het woordenboek staat, maar het is de definitie die ik werkbaar vind voor dit weblog. Dit weblog zoekt naar het aangename en menselijke in de fysica en de chemie. Wat mij betreft zou het in bijvoorbeeld een waterzuiveringinstallatie net zo heerlijk moeten zijn als op een luchtbed in de Aegeïsche zee.

Waarschijnlijk is het een slecht idee om ernaar te streven dat het leven lekkerder aanvoelt. Het schijnt dat cocaïne heel lekker aanvoelt. Cocaïne lijkt op een luchtbed in de Aegeïsche zee. Dat een waterzuiveringsinstallatie niet lijkt op cocaïne, pleit wat mij betreft voor de waterzuiveringsinstallatie.

Bijna alle blogs gaan over de techniek van comfortabele dingetjes. Over koken. Over tuinieren. Over wonen. Over design. Saaaaaaai. Waar zijn de weblogs over comfortabel poepen, over comfortabele seks, over comfortabel ziek zijn en over comfortabele stervensbegeleiding?

het nieuwe rijden

2011-03-04T04:11:00.000-08:00

Vorige week bracht ik het gesprek hier tussen collega's op auto's. G bleek er vijf te bezitten, in allerlei garageboxen verspreid over de Randstad, M - een vrouw - zelfs zeven, maar het merendeel stond stil bij een schoonmoeder in de tuin, A vertelde dat hij al meer dan vijftig auto's versleten had. En dan is er nog M, de auto-man van onze opleiding, maar die was niet bij het gesprek aanwezig.

Mijn collega's weten er ook echt iets vanaf en dat kan bijna niet anders, met al die ervaring in garageboxen en achtertuinen. Ik leerde bijvoorbeeld dat het nieuwe rijden (in de hoogst mogelijke versnelling, de auto laten rollen en nooit afremmen op de motor), wat ik mezelf net aangeleerd had, eigenlijk heel slecht voor de motor is. De lagers worden te zwaar belast en de motor wordt niet genoeg gesmeerd. En bovendien: het brandstofgebruik wordt niet lager van het nieuwe rijden.

Ik kan er niet aan wennen dat mijn Škoda zwaarder is dan de Ford Ka die ik hiervoor met enige dynamiek over de weg stuurde. Licht rijden, dat lijkt me effectief nieuw rijden, dus ik vroeg aan mijn collega G - die monteur geweest is - hoe ik mijn Škoda lichter zou kunnen maken zonder de regels van de APK te bruskeren. Dat protserige dashboard, al die elektromotoren, allemaal loos gewicht, leek mij. G zei: je moet je banden eens goed oppompen. Liefst met stikstof.

buitensluiten

2011-03-03T01:37:00.000-08:00

Ik vind stemmen leuk werk. Ik zou willen dat voor alle formulieren die ik moet invullen een lokaal bij mij in de buurt werd ingericht met vier ernstige mensen achter zomaar een tafel die alleen door de ernst van de mensen ook een ernstige tafel geworden is. Waar met veel misbaar en aandacht mijn gegevens gecontroleerd worden en me vervolgens de hulpmiddelen met de ernst van een amateur worden aangereikt. En kleuren met een kleurpotlood, dat vind ik ook leuk.

Ik heb gestemd op een vrouw met een vermoedelijk niet-Westerse naam. Later, toen ik probeerde mijn vrouw over te halen om ook te gaan stemmen, maar ik geen enkel argument kon verzinnen waarom dat dan zo belangrijk was, had ik alweer spijt van mijn stem. Wat wist ik van de vermoedelijk niet-Westerse vrouw? Ik vind stemmen echt alleen leuk vanwege het uitje dat het is. Ik had liever, heel minutieus, het hele (enorme) stembiljet rood willen kleuren, en als ik daarmee klaar was de achterkant ook. (Heren van het stembureau, hebt u een puntenslijper voor me?)

Dat stemmen op de vrouw met de niet-Westerse naam deed ik 's morgens. 's Middags wilde mijn vrouw mij dan wel een volmacht geven, om van mijn gezeur af te zijn, dus ik toog opnieuw door de snijdende wind naar het stembureau, maar ik mocht de stem niet uitbrengen. Op de stempas staat namelijk: een gemachtigde kan alleen voor u stemmen als hij of zij ook zelf stemt. De heer van het stembureau en ik hadden vervolgens een nutteloze discussie over hoe deze zin uitgelegd moet worden. De Nederlandse variant van democratie is een zeer consequente oefening in buitensluiten.

nailsnail (2)

2011-03-01T03:24:00.000-08:00

Ik stelde de frequentie van mijn nagelbijten naar beneden bij om mijn gebit te redden, dat me een scheve nagelbijtersgrijns gaf. Wat ik tegenwoordig regelmatig doe is een nagelschaar gebruiken of soms de tang die ik gekocht heb voor de nagels van de cavia's. Mijn tanden blijven scheef, maar een grappig bijeffect is dat mijn nagels harder worden.

Voor het eerst in mijn leven verwond ik mijzelf en mijn dierbaren soms, per ongeluk, met mijn nieuwe harde nagels.

Het model van de nailsnail is af. Het model is gemaakt van aluminiumplaat, een tapijtkram, technicol-hobbylijm en rode metaallak. Het model kan wel de knipbeweging maken, maar echt knippen ermee durf ik niet, omdat ik bang ben dat mijn nagels inmiddels harder zijn dan aluminium.

didactiek

2011-02-28T02:52:00.000-08:00

In het najaar ben ik docent mechanica, in het voorjaar ben ik docent thermo-dynamica. Als mensen mij nu - in de winter - vragen wat ik ben, noem ik mezelf docent mechanica.

Als ik mechanica geef ben ik nogal belangrijk, omdat ik een van de weinigen ben die het begrijpt of er zin in heeft om het uit te leggen. Als ik thermo-dynamica geef ben ik niet meer zo belangrijk. De thermo-dynamica wijst zichzelf, of misschien begrijp ik er zelf weer niet genoeg van om er een coherent programma van de maken.

Het lijkt wel alsof de thermo-dynamica alleen maar een verzameling praktische toverformules is, die daardoor ook meteen toegepast kunnen worden op de dingen om ons heen. En ondanks dat ik zeg mechanica te begrijpen en uit te kunnen leggen, lukt me dat met de mechanica vrijwel nooit. Mechanica toepassen, waar zijn de mensen die dat kunnen?

Congo (laatst)

2011-02-25T00:42:00.000-08:00

Gisteren heb ik Congo uitgelezen, het boek waar ik begin deze maand in begon. De wreedheden in het boek houden niet op, en mijn betrokkenheid met de slachtoffers van die wreedheden werd niet groter, naarmate de jaartallen meer gingen samenvallen met mijn bewuste leven. Zo ging het: het exposeren van Pygmeeën op een tentoonstelling in België maakt dat ik bijna moest overgeven van empathie, voor gevoel voor de Oostcongolese kindsoldaten van nu en hun slachtoffers moest ik echt mijn best doen.

Ik probeer terug te vinden waar hij het schreef, wat me zo snel niet lukte in een tekst van bijna 600 pagina's. Er staat namelijk ergens dat oost-Congo, waar mensen tot slavernij gedwongen worden om met zeer primitief gereedschap de grondstoffen van de micro-eletronica uit de grond op te graven, een vooruitblik is op de wereld van schaarste en overbevolking. Blijkbaar verwacht de schrijver dat al die narigheid blijft, groeit en succesvol over de hele wereld geëxporteerd zal worden. Ik geloof dat niet. Of: ik geloof niet dat het zin heeft om dat te geloven.

Ik vind dat het boek heel vrolijk en optimistisch eindigt. In het laatste hoofdstuk wordt beschreven hoe China en Congo elkaar ontdekt hebben. China heeft het initiatief genomen, en er is vast van alles aan te merken op de manier waarop dat gebeurt, maar alleen al omdat het zo anders is dan hoe het in Kuifje in Afrika en in Kuifje en de Blauwe Lotus beschreven en getekend is ben ik heel blij geworden van Congo. Voor mensen met een gevoelige maag: lees alleen het laatste hoofdstuk.

betere wereld

2011-02-24T01:50:00.001-08:00

Soms ben ik, als vertegenwoordiger van dit blog, op twitter. Twitter is een medium dat ik door het te doen probeer te begrijpen en lief te hebben, maar dat lukt me nog niet zo erg goed. Ik vind twitter moeilijk. En de dingen die ik moeilijk vind, daar maak ik een rommeltje van. Hoe hard ik mijn best ook doe om twitter op te ruimen en aan te vegen, ik blijf het er een rommeltje vinden.

Ik heb bedacht dat ik als vertegenwoordiger van dit blog op twitter mensen moet volgen die - net als ik - nadenken of nieuwtjes hebben over groene/nieuwe/nuttige technologie. Die volg ik dus, maar dat gaat nog tamelijk stroef. Punt is, dat ik geloof dat het niet werkelijk groen/nieuw/nuttig is om over groene/nieuwe/nuttige technologie te twitteren. Waarschijnlijk is het nutteloos om te proberen iets te begrijpen of ervan te houden, zolang ik nog zoveel weerstand voel.

Hier thuis twittert een postbode ook de gratis huis-aan-huiskrant de betere wereld door de brievenbus. Daar staan vaak best leuke nieuwtjes in, maar ik moet er altijd door iemand anders toe aangespoord worden om ze ook te lezen, want die hele gratis bij mij naar binnen getwitterde betere wereld staat mij tegen. Ik voel me niet thuis in de betere wereld. Dit zegt overigens mee over mij dan over de (ver)beter(d)e wereld.

systeem

2011-02-22T06:35:00.000-08:00

Dat is wel snel gegaan; afvalscheiding is hier thuis nu net zo gewoon als alle andere gewone dingen waar ik niet meer over na hoef te denken. Hier wordt gescheiden: papier en karton; batterijen; inheemse groenten, fruit en bloemen; plastic; glas; grof vuil; hout; elektronica en restafval (het is de bedoeling dat hier negen categorieën te zien zijn). Voor elke categorie is een prullenbak(je) aangeschaft, want anders lukt het natuurlijk niet.

Eerst wilde ik van alle spullen die zich ongewenst in mijn huis ophouden, maar die (misschien) nog wel wat waarde hebben de tiende categorie maken, maar eerlijk is eerlijk, voor die categorie hebben we geen prullenbak gekocht. Voor die categorie hebben we een hele kamer in gebruik genomen. Komt u toch alsjeblieft allemaal langs, om de spullen te uit te zoeken die zich ongewenst in ons huis ophouden, en die (misschien) nog wel wat waarde vertegenwoordigen!

Ik ben progressief, want ik heb behoefte aan nog een elfde categorie; ik wil graag ook metaal scheiden. De blikjes en het aluminiumfolie. En sinds de output mijn huis uit zo soepel en systematisch verloopt, krijg ik ook behoefte aan soepele en systematische input. Vanmorgen heb ik voor het eerst in mijn leven bij het inpakken van de plastic tassen bij de kassa van de supermarkt nagedacht over de distributie ervan, later, thuis. Zodoende had ik een groentetas, een eiwittentas en twee kruidenierswarentassen.

accu's

2011-02-21T00:40:00.001-08:00

Afgelopen weekend moest ik ergens in huis enkele schroeven indraaien. Mijn verstandige vrouw tipte me dat ik eerst de accu van de elektrische schroevendraaier moest opladen, en dan een uurtje later het klusje moest doen. Eerst had ik twee accu's voor mijn elektrische schroevendraaier, maar op een dag was ik een accu in de oplader vergeten, waar een accu, na anderhalve dag opladen, niet tegen blijkt te kunnen. Een elektrische schroevendraaier met alleen maar één accu, die kan ik allen gebruiken als ik eerst tijd neem om die ene accu op te laden.

Bij een bouwmarkt vroeg ik of ik één accu kon kopen, voor mijn elektrische schroevendraaier. De verkoper zei dat dat natuurlijk niet kon, dat het goedkoper was om een nieuwe elektrische schroevendraaier te kopen en dat het niet zo slim van mij was om een accu te lang in de oplader te laten zitten. (Worden medewerkers van de bouwmarkt opgeleid om zulke dingen tegen klanten te zeggen, of was dit een argeloos eigen initiatief?) Ik zei: nou, ik verzin zelf wel een oplossing.

Ik bedacht, als uitvinder, dat ik de oplader misschien wel direct en definitief aan de elektrische schroevendraaier kon monteren: een snoer aan de elektrische schroevendraaier maken dus. Maar ik dacht ook aan de geweldige verzameling handboren en manuele boormachines van Low-tech Magazine. Het schroeft en boort natuurlijk heerlijk, met handboren en manuele boormachines, maar ik heb daar twee handen voor nodig. En dat is ondenkbaar, klussen met twee handen.

post-modernisme

2011-02-18T02:31:00.000-08:00

Op het Javaplein in Amsterdam is het Borneohof van de Alliantie bijna klaar. De Alliantie zegt er zelf over: opvallend is de toren, een landmark voor de buurt. Ja, zeg dat wel: het Borneohof heeft een toren. Ik probeer vanaf de buitenkant van het gebouw te bedenken of die toren, naast landmark zijn, nog een andere functie heeft. Ik denk dat de toren een vermomde liftkoker is.

Een landmark, dat had de Indische buurt nog niet. En een landmark is best handig; Indische buurters kunnen nu zeggen: ik woon vlakbij een landmark. Zo geeft de Alliantie vorm aan de maatschappelijke opdracht: ook denken aan de mensen die geen navigatiesysteem hebben.

Een soort post-modernisme, zo'n landmark. Ik erger me dagelijks aan mijn trapleuning: een rechte balk die met op vier blokjes aan de muur geschroefd is. Om de vijf treden moet ik mijn hand van de leuning halen om mijn vingers niet te bezeren aan die blokjes. Ik wil die lelijke modernistische trapleuning niet! Ik wil post-modernistisch comfort!

blasfemie

2011-02-17T00:30:00.000-08:00

In mijn geboortedorp staat de enorme katholieke St Vituskerk van architect Cuypers. Het is een jeugdwerkje van Cuypers, maar ook de jeugdwerkjes van Cuypers zijn kolossaal. In de Vitus passen de meeste kerkgangers van alle katholieke kerken in Nederland. Ik ken de kerkgang van mijn goddeloze geboortedorp niet precies, maar ik schat dat de kerk nooit bomvol zit.

Ach, die kerken van Nederland. Best mooi misschien, of in ieder geval markant. Twee dingen zijn wat mij betreft markant: zo'n wolkenkrabber met een klok, een bel en een haan en de mystieke sfeer van een kerkinterieur. Hergebruik van een kerkgebouw, dat vind ik blasfemisch. Een supermarkt, een bibliotheek, of een appartementencomplex maken in de heilige binnenkant van een afgedankt kerkgebouw, het lijkt me uitermate ongezond voor de gebruikers. Dat voelt niet goed, zou mijn tante zeggen.

Maar zo'n toren, die mag van mij wel hergebruikt worden. Ik denk dat er wel belangstellig is voor een penthouse op honderd meter hoogte in de Vitustoren van Hilversum. En voor mystieke sfeer van het interieur heb ik niet dat hele kerkgebouw nodig: alleen het koor (zoals bij de Dom van Utrecht) is voor mij al genoeg. En die Dom - zonder schip - is toch ook nog steeds een Rijksmonumdent?

hybride-waterstof

2011-02-15T00:40:00.001-08:00

Gisteren sprak ik met een man die verstand heeft van de manier waarop de autoindustrie innoveert. Hij spreekt erover met het gezag van iemand die echt iets weet, wat een ander soort gezag is dan het gezag van een leraar. Als een leraar iets bijzonders of iets eigens vertelt lukt dat nooit met het gezag dat deze man tentoonspreidt. Ziehier het subtiele verschil tussen een docent en een lector.

Dit is de observatie die de lector met me deelde: er zijn drie systemen ongeveer even effectief om het emissie- en brandstofprobleem dat de autoindustrie een keer zal moeten gaan oplossen op te lossen: auto's op waterstof, elektrische auto's en hybride auto's. Elke vijf jaar is één van deze drie oplossingen het meest veelbelovend, terwijl auto's gewoon op benzine blijven rijden. Momenteel is het hybride-systeem op zijn retour en is de elektrische auto dominant. Maar pas op, de waterstofauto staat alweer klaar om de dominante positie over te nemen.

Misschien is het daarom dat mijn collega M enkele studenten van onze opleiding de opdracht heeft laten uitvoeren om de opleidingsBurton (onze opleidingsauto, een twoseater bovenop het onderstel van een Citroën 2CV) uit te breiden met een buis vol water, waarin met de elektriciteit van de accu waterstof gemaakt wordt, dat direct aan de benzine wordt toegevoegd en in de motor wordt verbrand. Goed gezien van M: dit is hybride-waterstof, en in ieder geval niet elektrisch rijden, wat het wegens zijn huidige populariteit dus in ieder geval niet gaat worden.

democratie

2011-02-14T02:41:00.000-08:00

Mijn lofzag op Leopold I, op dag dat Hosni Mubarak besloot dat het genoeg was geweest met zijn leiderschap in Egypte, was misschien slecht getimed. Het lijkt een beetje smakeloos om, terwijl in Egypte doden vallen voor (bijvoorbeeld) democratie, democratie af te wijzen. Ik weet alleen niet of het de demonstranten te doen was om democratie, of dat democratie een obsessie van ons is.

Dit zeggen de demonstranten er zelf over (dit lees ik op hun spandoeken):

stop the silence
justice
freedom
it's time for democracy
equality
Egypt is one
Explorer, Google, Yahoo
no more corruption

Ik zou het leuk vinden als er in post-revolutionair Noord-Afrika een samenleving ontstaat waar wij iets van te leren hebben. Misschien democratie, maar het mag van mij ook best een andere Noofdafrikaanse mix van equality, freedom en one Yahoo worden.

leiderschap

2011-02-11T00:22:00.000-08:00

Veel van wat achteraf gezien onhandig bleek te zijn aangepakt in Congo, is terug te voeren op Leopold II, de tweede koning der Belgen. Leopold II was erg trots op Congo, maar is er zijn leven lang niet geweest. Dat is bijzonder, want zijn vader, Leopold I, geboren en getogen in Beieren, Rusland en Frankrijk, besloot zich wel te vestigen in natie waar hij verder niks mee had maar waar hij tot koning werd gekroond: België.

Ik vind dat een grappig anti-nationalistisch idee, dat Leopold I om zijn kwaliteiten koning gemaakt is van België, ook al had hij geen enkele verbinding met de Belgische bodem. Eén belangrijke kwaliteit van Leopold I was dat hij heel erg mooi was (zie afbeelding).

Mijn belangstelling voor democratie is een tijdje geleden al langzaam doodgebloed. In plaats daarvan ben ik nu nogal gecharmeerd van de zoektocht naar Leopold I. Zouden we bijvoorbeeld, als Barack Obama binnenkort klaar is met de VS, hem niet kunnen vragen om Nederland te leiden?

Congo

2011-02-10T00:40:00.001-08:00

De vader van mijn peetkind is Congolees. Mijn peetkind groeide op in Nederland, maar Congo zit op allerlei manieren toch in haar, denk ik. Om haar beter te begrijpen, en misschien ook om haar te helpen om zichzelf beter te begrijpen, lees ik over Congo. In het boek van David van Reybrouck dat heet Congo.

Niet om iets te willen begrijpen, maar misschien als een soort mannelijkheidsrite, las ik vijftien jaar geleden American Psycho, van Bret Easton Ellis. Ik las het boek niet uit, omdat de beschrijvingen van de lustmoorden me getuige maakten van iets waarvan ik geen getuige wilde zijn. Getuige zijn van wreedheid doet pijn, en die pijn voelde ik terwijl ik het las. In American Psycho worden - schat ik - vijftien mensen afgeslacht. In Congo worden ontelbaar (miljoenen?) veel mensen - vooral Congolezen - afgeslacht.

American Psycho moest ik wegleggen omdat ik het niet verdroeg, terwijl ik Congo nog steeds lees. Wat zegt dat over mij? Waarom kan ik voor miljoenen Congolese (zwarte) slachtoffers geen gevoel opbrengen maar voor enkele New Yorkse slachtoffers wel? Ik hoop maar dat dat aan van Reybrouck ligt, en niet aan mij. En wat ga ik eigenlijk van Congo en van mijn peetkind begrijpen, nu ik de details van de massaslachting weet?

composthuis

2011-02-08T03:15:00.000-08:00

Ik heb hier nog nooit over ze geschreven, maar sinds een tamelijk lange tijd zijn er cavia's in mijn gezin. Voor mij zijn de cavia's een oefening in het houden van een varken, dat me op termijn een aandoenlijk wereldverbeterend huisdier lijkt. Leuk aan cavia's vind ik, dat ik wekelijks mijn composthoop kan vullen met het zaagsel en het stro vol caviapis en caviakeutels. Mijn composthoop wast aan!

Het is opvallend hoe warm mijn composthoop telkens is. Als ik alles goed doe, waar ik niet zeker van ben (mijn procestechnische experimenten mislukken meestal) produceert groenteafval op een hoop, terwijl het verandert in compost, warmte. Warmte!

Spouwmuren zouden niet volgestort moeten worden met piepschuim, maar met groenteafval en mest. Dagelijks gaat vader de ladder op om de appelschilletjes via een luikje op het dak naar beneden tussen de muren te laten zakken. De binnenmuur van de spouw zou de dunne muur moeten zijn, die de warmte van de compost aan de binnenruimte doorgeeft. Hoewel compost misschien ergens naar ruikt, heb ik liever compostwarmte dan de afvalwarmte van de elektriciteitscentrale.

ontwerpers

2011-02-07T14:53:00.001-08:00

Mijn zoon speelt op de Nintendo DS Super Mario Brothers. Mario is onderweg van links naar rechts - Mario is altijd onderweg van links naar rechts - als er uit de lucht een kwaadaardige paddestoel op het hoofd van Mario valt. Mario sterft ter plekke, met kruisjes in zijn ogen en de laatste woorden: Oh, no! Mijn zoon kan hierover erg boos worden. Wie heeft dat bedacht, dat er paddestoelen uit de lucht vallen? roept hij hees. Nou, zeg ik, dat hebben de ontwerpers bedacht.
Stomme ontwerpers, zegt hij, terecht.

Dat ontwerpers de dingen zo naar hun hand kunnen zetten, dat heeft nogal indruk gemaakt op mijn zoon. Als hem iets tegenzit vraagt hij: hebben de ontwerpers dat bedacht? Nou, en inderdaad, tamelijk vaak hebben de ontwerpers dat bedacht. Zelfs bij de natuurverschijnselen die ons overkomen, waren het toch weer de ontwerpers die bijvoorbeeld bedacht hebben dat onze broekspijpen om onze benen klapperen en nat worden.

In het fantasiespel van mijn zoon zijn de ontwerpers inmiddels uitgegroeid tot de grootste schoften die er zijn. Ik geloof toch niet dat ze het kwaad bedoelen, die ontwerpers. Een beetje onnadenkend misschien, dat is hun grootste zonde. Maar was de Almachtige erg nadenkend, toen hij het heelal schiep en het vervolgens op zijn beloop liet?

upper class

2011-02-04T01:12:00.001-08:00

Tegen mijn gewoonte liet ik me afgelopen zaterdag verleiden om een echte krant te kopen. NRC Handelsblad namelijk. Met de beste bedoelingen gemaakt deze krant, maar ik vind hem geborneerd. Ik weet niet precies wat dat woord betekent, maar het bekt lekker, en het lijkt van toepassing op wat ik van NRC Handelsblad vind. Geborneerd.

Geborneerdheid kan ook een tikkeltje naïef zijn, zoals het stuk over de Nederlandse upper class dat Jaap Scholten die dag schreef op de Opinie en Debat pagina's. Jaap Scholten vindt dat de beschaamde, uitgekotste, ondergrondse Nederlandse upper class boven moet komen om het goede voorbeeld te geven. Mensen zoals hijzelf en zoals ik bedoelt hij. Mensen die gezegend zijn een grootvader te hebben gehad die in een Hispano Suiza reed en die allerlei personeel had.

Welk goede voorbeeld kan de upper class eigenlijk geven? Het voorbeeld van het prima systeem van de Golf en Countryclub dat de brandweerrode Ferrari's en de pimpelpaarse Bentleys van het schreeuwerige nieuwe geld van de parkeerplaats houdt? Vergeet Jaap Scholten niet dat onze opa's honderd jaar geleden op precies dezelfde manier zijn buitengesloten, toen zij daar kwamen aanrijden met hun schreeuwerige Hispano Suiza's?

houtkachel

2011-02-03T00:15:00.000-08:00

Soms brand ik onze houtkachel. Niet elke dag, zoals de verkoper mij dreigend voorspelde, maar alleen maar soms. Ongeveer vijf keer per maand, als er 's avonds tijd is om te doen alsof ik gastvrij ben of als ik verkleumd ben en niet in bad wil.

Onze houtkachel vreet hout; dat is ook omdat ik de illusie heb dat het beter is om 'm voluit te laten branden dan een beetje afgeknepen. Als ik de zuurstoftoevoer helemaal openzet, dan zien de vlammen eruit als vlaggen in de storm en de kachel maakt ook stormachtig geluid. Het wordt dan redelijk snel maximaal 25 graden in de kamer. Als ik de zuurstoftoevoer sluit, gaat het vuur meteen uit, alsof ik het licht uitdoe. En weer aan als ik de knoppen openzet. Dat is een leuk spelletje.

Mijn kachel heeft een deur en ik maak uit de vormgeving op dat het de bedoeling is dat die deur gesloten is. Als de deur open is, brandt het vuur rustig en meditatief, ook mooi, maar dat is dus niet de bedoeling, lijkt me. Als ik het vuur met de zuurstoftoevoer temper ziet het er niet goed uit, door het raampje. Het walmt dan gemeen en de vlammen zien er zo verstikt uit: alsof ze naar adem happen. Ik wil wel dat het er gezellig uitziet, zeg!

hobby

2011-02-01T02:12:00.000-08:00

Hier is een test op het internet, waarmee je kunt uitzoeken welke hobby je zou kunnen nemen, als je zelf niet kunt bedenken wat die zou moeten zijn. Als ik de test doe, komt eruit dat ik cactussen zou moeten gaan kweken of motor zou moeten gaan rijden, wat ik, voor een erg eenvoudige internet-test, een nog tamelijk diepzinnige uitkomst vind. Maar ik moet hier wel bij zeggen dat ik makkelijk warmloop voor een hobby. Dat een hobby vrijblijvend lijkt te zijn, maakt dat ik me decennia lang kan committeren aan een hobby als symmetrisch eieren schikken in een eierdoos of metafysica.

In mijn jeugd - voordat ik veertig was - vond ik het ongepast voor een man in de bloei van zijn leven om een hobby te hebben. Ongepast, omdat een man zijn talenten altijd alleen zou moeten aanwenden om geld te verdienen. En die zeer zeldzame activiteiten waar ik geen talent voor zou hebben, die zou ik moeten laten rusten. Enfin, inmiddels ben ik in de bloei van mijn leven en nu zijn het juist de hobby's waar mijn aandacht naartoe gaat. Ik voel dat er nog verrassend veel persoonlijke ontwikkeling zou kunnen zitten in de symmetrische eierdozen.

Sterker nog: ik geloof dat er alleen nog maar toekomst is voor hobby's. Zodra van een hobby werk wordt gemaakt (wat ik dus een heel slecht idee vind), draait die hobby zich onmiddellijk vast in het kapitalistische systeem om er nooit meer uit los te raken. Ik zie mijn generatiegenoten met niet nader te noemen banen in hun vrije tijd compromisloos zijn, en ik zie hoe gelukkig ze zijn. Een carrière is: niet al te pretentieus werk met een wereldverbeterende hobby.

werkstraf

2011-01-31T02:09:00.001-08:00

Wegens een hier niet nader te noemen ernstig delict, door mij gepleegd, is mij een werkstraf opgelegd. Afgelopen vrijdag is deze straf mij opgelegd door de rechtbank in Amsterdam, waar ik zelf mijn verdediging voerde. Met zelf de verdediging voeren had ik eerder al een keer geoefend, toen ik een ander, weliswaar iets minder ernstig delict gepleegd had in Den Haag. Verdediging voeren is gewoon een spelletje, net als geld en werk. In Den Haag dacht ik dat ik in de rechtbank iets te verliezen had, waardoor ik er ook niks won, behalve en hoop verloren tijd. Vrijdag in Amsterdam kwam ik om te winnen, en hoewel ik niks won, voelde het voor mij als een overwinning.

Wat voelde als een overwinning, was dat ik mij niet liet imponeren door de autoritaire bureaucratie van het recht. Ongetwijfeld was mijn optreden in allerlei opzichten ongepast (ik zei bijvoorbeeld, niet op een onvriendelijke manier, maar toch, joh tegen de rechter), maar het was, afgezien van een zweempje exhibitionisme, authentiek wat ik deed. Ik geloof dat de rechter dat wel grappig vond. Met name mijn pleidooi tegen walgelijke stompzinnigheid van de geldboete. De rechter vond mijn vergrijp echter niet ernstig genoeg voor de door mij vurig verlangde detentie zonder strafblad (een door mijzelf uitgevonden straf) en legde mij daarom een werkstraf op. Met deze straf hoor ik bij een kleine groep van experimenteel bestraften, die alle een door de rechtbank opgelegd literair werk moeten voorlezen. Op een audiodrager naar keuze.

Enfin, dat doe ik, het komende jaar. Wat ik moet voorlezen is De Opleiding tot Redenaar, van MF Quintilianus. Voor wie dat wil volgen: ik doe daarvan verslag op Twitter.

isolatie

2011-01-28T00:04:00.000-08:00

Ik woon zelf in een huis dat volgens de boeken - de bouwvergunning - geïsoleerd is als een ijskast met een A-label. Die A-label kwaliteit zou ik ook terug moeten zien in de energierekening, wat helaas niet zo is. Mijn huis stookt blijkbaar nogal ondoordacht. Ik kan dat wel begrijpen, omdat ik nooit aan de kachel denk. Hij zit verstopt in de vloer, en wat ik niet zie, daar denk ik niet aan. Bovendien zijn er allerlei plekken waar het tocht. In de slaapkamers aan de voorkant van het huis word je wakker gehouden door het geflapper van de zijgevel.

Toch gaat mijn huis gemakkelijk stinken. Alle luchtjes blijven hangen. Ik hoef niet in detail te treden, ... waar mensen zijn, zijn luchtjes. En waarschijnlijk is dat juist heel fijn, die luchtjes. Meerdere keren per dag wordt ons huis gelucht, en vermoedelijk worden daarmee ook de reukloze radons, stofmijten, kooldioxides, tuluenen, chloren, kwikken en radio-actieve jodia eruit geventileerd. Een binnenmilieu schijnt vele malen ongezonder te zijn dan de buitenlucht.

Vijf jaar geleden ontmoette ik een ingenieur die een groot voorstander was van balansventilatie (ach, dat waren nog eens tijden). Met schuim op zijn mond betoogde hij dat de mensen toch eens opgevoed moesten worden om altijd hun ramen dicht te houden en te weten binnenblijven natuurlijk - door balansventilatie - veel gezonder was dan die vieze buitenlucht ingaan. Zou ik met mijn Amstelveense project per ongeluk vergelijkbare ingenieurs hebben opgeleid?

presentaties

2011-01-27T02:37:00.000-08:00

Er zit een duidelijke cyclus in mijn werk. Rond deze tijd namelijk ronden onze eerstejaars studenten, net als vorig jaar, hun energieproject af. Eén van mijn vier groepjes heeft zich welwillend door mij bij de hand laten nemen. Dit groepje wilde een energie-advies schrijven voor Amstelveen, een gemeente die - en ik vind dat hilarisch - van plan is om in 2040 energieneutraal te zijn. Zoals de gemeente zelf ook zegt: alle zeilen moeten worden bijgezet.

Amstelveen heeft geen eigen energiebron, en dat ligt gevoelig, bijvoorbeeld omdat Schiphol de eigenaar is van de Amstelveense lucht, waar in 2040 (energieneutraal?) doorheen gevlogen blijft worden. In Amstelveen mogen dus geen windmolens. Gelukkig kan er geïsoleerd worden! Van mijn groepje moeten alle Amstelveense huiseigenaren in 2040 hun huis A-label kwaliteit geïsoleerd hebben (implementatieplan ligt klaar, inclusief begroting).

Energieneutraal volgens ons zou zijn als alle Amstelveense boeren worden uitgekocht en verhuizen naar de zusterstad Obuda-Békásmegyer in Hongarije. Daar beginnen ze een veehouderij met een mestvergister; het (Amstelveense!) methaan dat dat oplevert wordt in een zeppelin teruggebracht naar Amstelveen. De lege zeppelin kan op een vrachtwagen terug naar Hongarije.

mannen van staal

2011-01-25T02:18:00.000-08:00

Eerder heb ik hier nogal bekakt en verontwaardigd zitten pruttelen over de sfeer in de techniek. Hier bijvoorbeeld, en hier. Het zijn vermoedelijk ervaringen die ik met veel van mijn bekakte en verontwaardigde studiegenoten deel, of anders met mijn bekakte en verontwaardigde collega doe-het-zelvers. Want dat de zevenkleurige dunne poep mij langs de knieën loopt als ik een werkplaats of een ijzerwarenwinkel betreed is niet het probleem van de werkplaats of de ijzerwarenwinkel, maar dat is mijn probleem.

Ik heb ontdekt dat mijn angst verbonden is met metaal. Ik word schichtig als mannen goed zijn in metaalbewerking. Als er houtbewerkers of metselaars in de buurt zijn loop ik ook liever een straatje om, maar zodra er lasappartaten en draaibanken aan te pas komen wordt het mistig voor mijn ogen.

Ik ben de laatste maandagavonden aan het werk om een prototype te bouwen van de nailsnail, de nagelschaar. Ik doe dat niet met een lasapparaat en ook niet met een draaibank, maar maar bijna alleen maar met drie vijlen en met schuurpapier. Ik moet zeggen: hoewel het stinkt en glanst, ... metaal heeft ook wel wat.

inĝenieroj vastu kapitalismo

2011-01-24T06:36:00.000-08:00

inĝenieroj vastu kapitalismo is Esperanto en betekent, volgens mij, Ingenieurs tegen Kapitalisme. Ik heb het zelf in het Esperanto vertaald, omdat ik mijn initiatief graag een robuuste naam wil geven. Kapitalisme lijkt me een internationaal probleem, en dan is het verleidelijk om een Engelse naam te kiezen voor de nieuwe beweging, maar ik vind het Engels op zijn minst een imperialistische, maar eigenlijk wel echt een kapitalistische taal.

Jelle van Dijk en ik gaan een TED-talk doen over wat wij (ontwerpers, ingenieurs) kunnen doen om het kapitalisme te bestrijden. Eerlijk gezegd heb ik nog geen idee hoe ingenieurs dat zouden kunnen doen. Wij - de ingenieurs - hebben er in ieder geval nog geen weet van, hoe we het machtige raderwerk van de moderne samenleving tot verandering kunnen dwingen. Wij zijn ons niet bewust van onze macht.

Kapitalisme gaat volgens mij over schaarste (die er niet echt is). Werk, dat is er bijvoorbeeld genoeg, en arbeidskrachten ook. Energie is er genoeg, net als voedsel en woonruimte. Is het misschien een taak voor ingenieurs om aan de wereld te vertellen wáár al die gratis energie, voedsel, arbeid enzovoorts af te halen is? Ik denk dat bij uitstek ingenieurs dat kunnen weten.

vastgeketend

2011-01-21T02:37:00.000-08:00

Hier is een rapport uit 2007 over Brendon van Ingen, de jongen die deze dagen in het nieuws is omdat hij, ongeveer sinds het verschijnen van dit rapport, zit vastgeketend in een instelling in Ermelo. Uit het rapport krijg ik de indruk dat Brendon vastgeketend is om te voorkomen dat hij het Veluwemeer gaat overzwemmen, naar huis, naar Almere, naar Arie Bokhoven, de man zijn huis heeft ingericht op zijn buien en die met hem gaat fietsen.

Brendon kan praten. Dit zegt hij over zijn gedrag: Dan moet ik proberen al die vervelende dingen niet te doen en rustig te blijven maar dan komt er een heel grote spanning in mijn buik die langzaam omhoog kruipt en dan moet ik héél, héél sterk zijn om die er niet uit te laten komen. Dan word ik bijna gek en ook als ik het niet wil, komt het er toch vaak uit. Als het personeel het merkt vragen ze soms of ze me zullen helpen om het weg te masseren. Dan duwen ze hier op mijn schouders en hier, op mijn borst en dan hoeft het er soms niet uit.

Brendon is boos. Brendon is bang. Van de pilletjes die hij krijgt en de massage gaan de angst en de boosheid niet weg. Brendon weet zelf precies wat helpt tegen zijn angst en woede: Laatst was hij met zijn autootjes aan het spelen en we waren gezellig met elkaar aan het babbelen. Ineens vroeg hij: Wat is jouw lievelingskleur? Het was een gewone vraag maar ik hoorde een buiging in zijn stem en was alert. Als ik erop in was gegaan en bijvoorbeeld groen had gezegd, dan zou hij heel snel hebben achterhaald of ik een groene auto heb en dan zou hij in het vervolg tegen me zeggen: Ik ga lekker jouw groene auto kapot maken.

We zoeken alleen iemand die zijn groene auto aan Brendon wil aanbieden en hem, terwijl hij bezig is zijn ding te doen met de groene auto, vertelt dat hij een goed kind is, en dat hij er niks aan kan doen.

demonstreren

2011-01-21T01:34:00.001-08:00

Vandaag gaan mensen die profijt hebben van het hoger onderwijs in Den Haag demonstreren tegen de door het kabinet aangekondigde versoberingen. Ik schrijf dit terwijl ik zit te surveilleren bij een voor veel studenten erg belangrijk tentamen: mijn tentamen statica. Statica is voor veel studenten de reden om de opleiding te verlaten. (Hoe dat is voor mij, daaraan besteed ik graag een andere keer aandacht.)

Ik wil maar zeggen: ik ben niet aan het demonstreren. In dit lokaal zitten veertien studenten, die ook niet aan het demonstreren zijn. Van de dertien die hier zouden moeten zijn maar hier niet blijken te zijn, verwacht ik dat er misschien drie aan het demonstreren zijn. Demonstreren is leuk om te doen. Het lijkt op kamperen: ongeveer net zo primitief en nostalgisch. Ik sluit niet uit door de demonstatie de versoberingen anders zullen worden dan nu aangekondigd.

Dit zegt mijn werkgever over de demonstratie: [...] Mooier zou zelfs zijn als u samen met uw studenten naar het Malieveld komt. Ik geloof alleen dat ik op dit moment een fundamentele tegenstander van het onderwijssysteem. Een beetje versobering (Karl Marx noemde dit Verelendung) kan volgens mij geen kwaad om het onderwijssysteem te laten kraken.

biodiversiteit (2)

2011-01-20T00:24:00.000-08:00

Nogmaals, ik heb het slechts oppervlakkig bestudeerd, maar wat ik ervan begrijp is dat door koude kernfusie van water (of iets dat erg op water lijkt) een klein zonnetje gemaakt kan worden, opgesloten in magnetische velden. Kleiner dan de zon, maar ook heter dan waar ook in de zon: tweehonderd miljoen graden Celsius. Zie daar de uitdaging die op dit moment in Zuid-Franktrijk gebouwd wordt.

Met zoveel warmte kan ongetwijfeld uit kooldioxyde olie en gas gemaakt worden, die weer kan worden teruggestopt in de aardkorst, of in een autotank, dat maakt dan ook niet meer uit (klimaatprobleem opgelost). Met die hoeveelheid energie kunnen ook makkelijk Mars en Venus uit hun banen geschoten worden, en in de zelfde baan om de zon gebracht worden als de aarde, zodat we er nog twee aardes bij maken, om te voldoen aan de onstuitbare menselijke behoefte om aan groei.

Zou het met die onmetelijke hoeveelheid warmte ook lukken om al het uitstervende leven uit de dna-bibliotheken waar we het halsoverkop in moeten gaan opslaan weer tot leven te wekken? Of is daar iets subtielers voor nodig?

biodiversiteit

2011-01-18T00:25:00.000-08:00

Ik heb nog niet echt de moeite genomen om me erin te verdiepen of kernfusie echt wat is, of - waar ik helaas niet van zou opkijken - dat het een gimmick is. Ik kan wel mensen bedenken die er grote financiële belangen bij hebben om de wereld te laten geloven dat kernfusie een reële oplossing is. Ik zou niet zo wantrouwend willen zijn.

Om onduidelijke redenen wil ik telkens op zoek naar de rottigheid die de moderne samenleving produceert. Als het energieprobleem is opgelost (kernfusie), dan is er meteen een nieuwe prioriteit op mijn lijstje: biodiversiteit. Ik verwacht binnen één jaar mijn prioriteitenlijst afgewerkt te hebben en te kunnen beginnen met genieten. Ergens van.

Die kruising tussen een hond, een giraffe en een vleermuis hierboven schijnt uit te sterven. Ik vind dat jammer, om esthetische redenen, omdat de hondvleermuisgiraffe er krachtig en teder uitziet. Het is eerlijk om te bedenken dat leven dat er slap en wreed uitziet ook valt onder biodiversiteit, net als het leven dat onzichtbaar klein is. Is uitsterven noodzakelijk?

brandhout

2011-01-17T03:31:00.000-08:00

In het hout, dat door allerlei mensen die een huis bouwden op Steigereiland zo zorgeloos op het braakliggende terrein waar ons huis zou komen te staan geflikkerd is, komt steeds meer ordening. Het mooiste hout gebruikte ik om een hout-shed van te bouwen, alle korte stukje hout pasten daarin en de vele planken die te lang waren voor de shed zaag ik nu precies zo lang dat ze in de houtkachel passen. Uiteindelijk stook ik alles op, met uitzondering van de shed dan.

Volgens de instructies van de houtkachel moet nat hout eerst twee jaar gedroogd zijn, voordat het erin gestopt en aangestoken mag worden. Nat hout geeft het teerachtige creosoot in de schoorsteen, en dat is om een of andere reden onwenselijk. Van nat hout wordt ook het glazen ruitje heel erg vies, wat ikzelf nog veel onwenselijker vind, want dan kan ik het vuurtje niet meer zien. Ik laat mijn natte hout geen twee jaar drogen, hoor. Kom zeg, wie weet waar ik over twee jaar woon. Ik ga mijn brandhout niet in een verhuiswagen stoppen. Ik geloof dat het hout heel acceptabel droogt bovenop de vloerverwarming, en ik heb besloten dat met nat hout levend hout bedoeld wordt. Dood hout dat buiten gelegen heeft droogt in ongeveer een week.

Ik wil het vuur graag zien, door het raampje, dat ik toch wel dagelijks moet schoonvegen. Terwijl ik naar het vuur keek ben ik, op eigen kracht, gaan begrijpen wat vuur is. Hier is mijn theorie: vuur is brandend gas. Dat gas komt vrij uit het hout, als hout heet wordt. Het gas komt vrij, doordat het hout plaatselijk kapot gaat; zo ontstaan de brandscheuren, dwars op de houtnerf. Dat het hout zwart wordt, is eigenlijk niet de bedoeling. Dat is die vieze creosoot weer, die overal aanplakt, waar nat hout wordt verbrand. Het beste is dus om in een houtkachel nooit hout te verbranden, eigenlijk. Alleen het schone houtgas, dat elders uit een kraker moet worden gehaald.

Love

2011-01-14T03:20:00.000-08:00

Oplettende lezers zagen 'm al in mijn tas zitten: het boek Freedom, van de Amerikaanse auteur Jonathan Franzen. Gisteren heb ik 'm helemaal uitgelezen. En ik vind dat nauwelijks een prestatie van mijzelf, ondanks dat ik het boek in het Engels las. Het is een prestatie van Jonathan Franzen, dat hij mij met zijn tamelijk triviale verhaal op elke van de 555 pagina's boeide.

555 pagina's over een matig succesvol huwelijk. Op pagina 554 loopt het verhaal goed af, wat wat mij betreft ook voor Franzen pleit, want ik heb liever dat verhalen goed aflopen. En met goed aflopen bedoel ik dat het boek eindigt als liefde alles overwint. Waarom het boek dan Freedom heet en niet Love ontgaat me.

Walter, de echtgenoot uit het boek, vindt zorg voor het milieu nogal belangrijk. En Franzen beschrijft overtuigend hoe het een milieuliefhebber vergaat, als hij vergeet om zich te omringen met liefde. Het is waar, wat ik op de milieuworkshop al geleerd had, dat het milieu alleen bestaat waar mensen zijn om van te houden.

commercieel

2011-01-13T04:36:00.000-08:00

Sinds ik kernfusie ben gaan omhelzen (figuurlijk, uiteraard), lijkt het wel alsof ik ook gestopt ben met radicaliseren. Natuurlijk ben ik nog steeds tegen het kapitalisme, maar de noodzaak om het te bestrijden lijkt opeens minder groot. Er is minder haast bij, omdat de wereld toch niet zo halsoverkop vergaat als ik een maand geleden nog dacht.

Dit weblog wordt gemaakt met software van Google, en Google moedigt mij aan om advertenties toe te voegen aan mijn weblog. Als u, lezer op een advertentie klikt, krijg ik geld (schijnt). Ik mag u niet aanmoedigen om dat te doen. Google schrijft daarover: Teneinde [...], is het uitgevers [...], niet toegestaan het volgende te doen: [...] de aandacht van de gebruiker via pijltjes of andere grafische hulpmiddelen op de advertenties vestigen. Oei, ik weet niet of ik, door dit stukje te schrijven, die regels niet nu al aan het schenden ben. De regel is: klikken op Google-advertenties moeten het gevolg zijn van een echte interesse van gebruikers. [...] Het is verboden op uw eigen advertenties te klikken. En wat, als ikzelf echt geïnteresseerd ben in een andvertentie op mijn eigen weblog?

Dit baart me ook zorgen: afhankelijk van de van toepassing zijnde wetgeving, regels en voorschriften, heeft u het enige en exclusieve recht om voor elk doel dat betrekking heeft op uw bedrijfsvoering, alle gegevens te gebruiken die het resultaat zijn van het gebruik van de DoubleClick DART-cookie, mits Google deze gegevens mag gebruiken en openbaar maken overeenkomstig de voorwaarden van het privacybeleid voor advertenties van Google en alle eventueel van toepassing zijnde wetgeving, regels en voorschriften. Dat ik tegen heb kapitalisme ben heeft veel te maken met mijn beperkte intelligentie.

tas (2)

2011-01-11T01:44:00.001-08:00

Vandaag heb ik een grote stap gezet onderweg naar een arbeidszaam leven vanuit een tas. Ik heb mijn bureau ontruimd, een ordening verzonnen voor ingaande en uitgaande post (die ordening had ik nog niet) en die ordening vervolgens een plek gegeven in een kast. Vervolgens heb ik een door mijzelf uitgekozen werkplek ingezeten in de bibliotheek, waar mooi licht is en waar de vloerbedekking lekker ruikt. Bovendien is er een repro vlakbij en die hele bibliotheek natuurlijk.

Ook heb ik met twee andere mannen gesproken over de tas; of het een schouder-, rug- of handtas moet worden. Ik wil daarover graag een goede beslissing nemen, want ik voel dat een verkeerde tassenkeuze mijn hele arbeidszame leven kan vergallen. Ook het materiaal waaran de tas gemaakt is, is van zeer groot belang: leer is mooi, maar kwetsbaar, maar aan geweven materiaal hecht ik me niet zo makkelijk. Ik heb me voorgenomen om me aan mijn tas te hechten.

Dit moet erin passen, in mijn tas:

2 dikke boeken
1 stapel A4-papier
enkele whiteboardmarkers
enkele fineliners
1 boterhamzakje met 4 sneetjes brood
1 potje eikeltjeskoffie, oplosbaar
zakjes misosoep, oplosbaar
mengtrog voor misosoep
koffielepeltjes
tandenstokers
tandenborstel
mobiele telefoon
schaar
lijm
agenda (niet op de foto)
grafische rekenmachine (niet op de foto)

zonnekoning

2011-01-10T00:06:00.001-08:00

Ik ben helemaal vol van kernfusie. Het is echt leuk, om ergens vol van te zijn. Heerlijk om te ontdekken dat energiebesparing nergens voor nodig is, en dat lichten dus weer mogen blijven branden, dat auto's weer één op één mogen rijden, dat ik onbeperkt in vliegtuigen mag vliegen, eventueel naar de maan, dat het niet meer geeft als ergens een deur open blijft staan en dat een verwarmd terras geen milieudelict meer is. Ik kom er maar ronduit voor uit: dat is een bevrijding.

Dit is opwinding die ongeveer vijf jaar fris blijft. Het zal lijken op de vroege jaren zestig, toen iedereen vol was van kernsplitsing en alles wat hip was de vorm had van een raket. Na vijf jaar zal, net als toen, ongetwijfeld de klad er weer in komen, en zal blijken dat hoewel er ongebreideld veel energie is, mensen met die energie toch weer tamelijk stompzinnige dingen gaan doen.

We zijn op aarde een zon aan het maken. En het gaat lukken ook. Tenminste, als we de baas van de toekomstige zon op aarde, zonnekoning prof Osamu Motojima, algemeen directeur van the International Thermonuclear Experimental Reactor, op alle mogelijke manieren ondersteunen om menselijk te blijven. Ik ken bijvoorbeeld wel wat moppen, misschien kan ik hem wel aan het lachen maken. Zulke dingen helpen, om te voorkomen dat met die energie toch weer tamelijk stompzinnige dingen gedaan gaan worden.

tas

2011-01-07T00:43:00.000-08:00

Er zal een goede reden zijn waarom de Hogeschool van Amsterdam alsmaar meer studenten aantrekt. Ik weet die reden niet, maar ik weet wel dat het gebouw waarin we werken zucht onder de grote hoeveelheid mensen die ervan gebruik wil maken. Nou ja, het gebouw zelf zucht natuurlijk niet, maar de mensen die het gebouw organiseren zuchten wel.

Ik heb vanmorgen aan mijn manager aangegeven dat ik persoonlijk wel verlichting wil brengen: door mijn bureau op te geven. Ik gebruik mijn bureau eigenlijk alleen om er stapels papier op neer te leggen. De telefoon die erop staat gaat nooit over en de computer, die naast de telefoon staat, is volgens mij volkomen inwisselbaar met alle andere computers in het gebouw. Mijn gezelligheid kan ik overal mee naartoe nemen.

Ik streef naar een nieuwe orde op mijn werk, en voor die nieuwe orde heb ik wel iets nodig: een tas. Een mannentas. Hoe ik als man, als ontegenzeggelijk echte man met een tas ga rondlopen (ontegenzeggelijk mannelijk dus, en zonder daar iets aan af te doen), daar ga ik nu een studie van maken.

hoog-moderne techniek

2011-01-06T01:02:00.000-08:00

Als iemand mij vertelt dat hij - tegen het advies van de school en tegen de hartewens van zijn ouders in - op dertienjarige leeftijd gekozen heeft voor het vmbo, terwijl hij makkelijk vwo had kunnen doen, dan kan ik alleen nederig luisteren. Zoiemand lijkt me een opmerkzaam type. Ik begeleid op dit moment een groep met zes van zulke jongens erin, opnieuw. Als die spreken, dan is het verstandig om te luisteren.

Het eerstejaars project van dit blok, over energie in de toekomst, is nogal abstract. En het is een heel politiek onderwerp. De meeste van onze eerstejaars studenten zijn niet naar deze opleiding gekomen om zich met politieke onderwerpen bezig te houden.

Ik ben er dankzij dit weblog achtergekomen dat als er al een energiedebat is, de dominante toon daarin gemakkelijk heel moralistisch en misotech wordt. Ik kan ook zeggen: alleen mensen die niet van hoog-moderne techniek houden voeren een energiedebat. De jongens van mijn groep houden wel van techniek. Zij houden van olie en als die op mocht gaan, dan is er kernfusie. Het bestaat en werkt. Ziezo, dat is weer een zorg minder.

datumwisseling

2011-01-04T01:40:00.000-08:00

Ik laat mijn zoon steeds onbesuisder los het mijnenveld van de moderne technologie. Jakob gaat met de tram en hij gaat naar het museum en hij gaat de winkel in. Wij proberen hem uit te leggen wat een zonegrens is, omdat die elke keer door de omroeper in de tram bij de Zuiderzeeweg wordt genoemd, ondanks dat we die tram met een strippenkaart niet meer inkomen. Over de ov-chipkaart weet Jakob dat blieb-blieb: goede reis betekent, en dat bloeb betekent dat de ov-chipkaart opgeladen moet worden. Of andersom, want ik ben nauwelijks een sterrenkind, dus ik onthoud dat niet.

En zoals ik me had voorgenomen zou ik ook luisteren naar wat hem in het mijnenveld allemaal dwarszit. Eind december bleef hij me vragen: waarom begint het nieuwe jaar om 12 uur 's nachts? En ik zeg dan wat ik zeg, bij zo'n technische misser: omdat de ontwerpers dat hebben bedacht. Iemand - een besluitvaardig iemand - heeft ooit bedacht dat de dag middernacht eindigt (en het jaar dus ook). Besluitvaardig: een vakbroeder. Een ontwerper.

Maar, inderdaad, erg navolgbaar vind ik zijn keuze niet. Waarom is de nacht, die op een dag volgt het begin van de nieuwe dag, en niet de ochtend? Voor mij begint de nieuwe dag 's ochtends. Zeker niet 's nachts, als ik zuur riek van een dag hard werken en vermoeid me overlever aan reinigende dromen die de dag van me afspoelen. De klok mogen ze van mij verder ongemoeid laten, maar de datumwisseling s.v.p. voortaan om 6 uur 's morgens.

boze geesten

2011-01-03T02:27:00.000-08:00

Mijn collega W benadrukt, als onze studenten ergens informatie over zoeken, dat het internet een onbetrouwbare bron is. Misschien ben ik maar een oppervlakkige denker, maar ik moest het eerst zelf ervaren om het te geloven. Eén: mijn vrouw zoekt elk jaar het recept voor oliebollen op internet op, en de eerst hit beweerde dat er in oliebollen sukade, heel veel meel, 150 ml melk en 55 gram (droge?) gist moest. Enfin: het klopte niet. Vieze oliebollen. Twee: mijn logje over salie branden is dit jaar al 200 keer geraadpleegd door mensen die willen weten hoe je salie moet branden. De democratie van het internet heeft besloten dat ik op dat gebied een kenner ben. Van welk obscuur onderwerp kan ik nog meer een kenner worden?

Dat hele vuurwerk, van afgelopen vrijdagavond, dat was oorspronkelijk toch ook bedoeld om boze geesten te verjagen? Ik wil dat best geloven. Maar, eerlijk gezegd, als ik een boze geest was, dan vluchtte ik niet het huis uit, maar juist het huis in, zoals mijn verstandige gezinsleden, wegens al dat vuurwerk.

Zouden mensen die niet gedronken hebben dat ook doen: hun eigen stad volledig - straat voor straat - bestoken met munitie? Zouden mensen die zich niet eerst hebben laten vollopen dat ook doen: elk huis omringen met giftige dampen en neerdwarrelend karton en fijnstof? Zouden nuchtere mensen zulke agressieve pokke-herrie kunnen maken? Ik pleit voor vuurwerk afsteken op een ernstige manier, binnenshuis. Dat zal ze leren, iedereen, de boze geesten incluis.

nailsnail

2010-12-31T05:11:00.001-08:00

Hier is hij dan, de nagelschaar waarmee de nagels van beide handen geknipt kunnen worden. Dit is alleen nog een tekening, maar die tekening - hier thuis - is precies op maat, en het ding hoeft nu alleen nog gemaakt te worden, precies zoals op de tekening. Nailsnail heet dit nieuwe product: nagelslak, omdat ik vind dat hij op een slak lijkt en omdat nailsnail, hoe langer ik naar het woord kijk, een geweldige naam is. Ga er maar eens wat langer naar nailsnail kijken, je ziet het vanzelf.

Misschien ga ik, in zeer kleine stapjes, zoals ik dat ook al met het elektrische autootje en de neushoorn van zink aan het doen ben, deze schaar ook maken. Een prototype, bedoel ik. Maar ik nodig iedereen uit om dat werk van mij over te nemen. En niet in het geniep, maar gezellig met mij samen. Ik heb de nailsnail niet bedacht met de bedoeling er geld mee te verdienen; mijn bedoeling was alleen om één schaar te hebben voor alle nagels.

Uit nieuwgierigheid naar de procedure ga ik op de tekening van de nailsnail modelrecht laten registreren. Ik heb ooit gedoceerd dat dat gratis is, dus ik wil dat wel eens meemaken. Mijn verlangen naar een modelrecht kan ik alleen verklaren door te erkennen dat ik weliswaar zelf niet hoef te verdienen aan een idee, maar het anderen vervolgens ook niet gun om er financieel plezier van te hebben. Ik ben gewoon een speculant, eigenlijk.

houtkachel

2010-12-30T03:03:00.000-08:00

Pas in een laat stadium van het ontwerp van het huis besloten we dat we een houtkachel wilden, bij wijze van televisie. Eentje om naar te kijken dus. En het is gelukt: er staat nu op de begane grond een houtkachel; vier woonlagen hoger is de schoorsteen die de luchtvervuiling over ons eiland uitbraakt. Er zit meer staal in de (dubbelwandige) schoorsteenpijp dan in de kachel zelf, die nogal petieterig is, want alleen om naar te kijken.

Hoewel we echt ons best doen om de onzinnige kapitalistische tradities ons huishouden uit te werken, hebben we de kerstboom die de school van onze dochter ons gratis aanbood niet afgeslagen. Die kerstboom heeft deze dagen bovenop de vloerverwarming staan verdrogen. De kapitalistische kerstballen, -slingers en -lichtjes waren ook nog in huis, gelukkig. Kerstkransjes kregen we cadeau.

Toen ik vandaag een kerstkransje uit de boom haalde verloor elke tak die ik aanraakte al zijn naalden, zo droog was de boom geworden. Ik heb de boom ontmanteld, en deed dat nogal minutieus. Op de afbeelding zie je de stam, alle takken en alle naalden, in speciale, door mij en mij dochter gevouwen envelopjes. Eerst wat takken, plus drie envelopjes en vervolgens willekeurig brandhout geeft een geweldig en blijvend vuur in de kachel. Zelfgemaakte aanmaakenvelopjes dus. Wees gewaarschuwd: dit is vrij veel werk.

hennep

2010-12-28T01:31:00.001-08:00

Aanvankelijk heette dit blog een mannenblog. Dat was ironie die zo ingewikkeld was dat ik 't zelf niet meer begreep, maar dat is precies de kracht van ironie: het verbergt onvermogen en paniek. Ik zou niet willen dat techniek een mannending was, maar de realiteit is dat techniek dat natuurlijk wel is.

Ik was op bezoek bij mijn Engels-Nederlandse vriend J, een man die uit een ingenieursgezin komt en met wie ik over alle soorten techniek kan praten, liefst vanuit een sociaal-cultureel perspectief. Bijvoorbeeld over het verband tussen eutrofiëring van het kustwater en de gesloten vorm van havenpieren. En over auto's natuurlijk, die alleen nog rondrijden voor male bonding; alles aan auto's heeft betekenis vanuit een sociaal-cultureel perspectief.

Maar het hoogtepunt was toen we samen iets gingen repareren. Aanleggen zelfs: een radiator namelijk, in de badkamer. J is ouder dan ik en heeft duidelijk meer ervaring. Bovendien was ik in zijn huis, dus mijn taak was vooral toekijken, commentaar leveren, dingen vasthouden. Het ging om een honderd jaar oude radiator'plaat' (door J de plaat genoemd), die hij aansloot zonder de ketel uit te zetten. Het duurde langer dan gepland, maar het lukte. En dan vooral doordat J geen gastape (die witte plastic troep! weg ermee!), maar hennep gebruikte om alle schroefverbindingen waterdicht te krijgen.

steam shower room

2010-12-27T11:35:00.000-08:00

Wat ik fijn vind aan reizen, is dat ik weer thuis kan komen als de reis voorbij is. Wat mij betreft hoeft een reis dus niet lang te duren. Ik had na twee dagen al door dat Groot Brittannië een barbaars land is. Bijvoorbeeld wegens de chloorlucht die me in het gezicht sloeg bij het openen van een kraan waar water uitkomt. Uiteraard kan ik daarmee niet mijn tanden poetsen, ... zelfs eronder douchen vind ik onplezierig.

Terwijl ik douchte, viel me op hoeveel sanitair uitgerust kan worden met een stekker. In deze badkamer stond een Broyeur-wc (die alle grote voorwerpen die door de rioolleiding weggewerkt moeten worden eerst vermaalt en daarna met hoge druk door een dunne leiding wegpompt) en de douche die ik had aangezet door op een knop te drukken, zoals ik dat in het zwembad ook moet doen. De douche stonk dus niet alleen, hij zoemde bovendien.

Ik vraag me af of dit de techniek is van een parallel (Angelsaksisch) universum, of dat Nederland gewoon achterloopt en alle sanitair hier volgend jaar ook op 230 V loopt. En ook niet meer werkt zonder dataverkeer. De illustratie toont een fragment van een steam shower room - luxe uit China -. Zoek en vind er vele.

nail scissors

2010-12-24T12:48:00.000-08:00

Ik ben nu in het land waar de auto's links rijden. Ik vind het er buitengewoon vreemd uitzien als een auto zijn stuur op de bijrijderspositie heeft zitten. Het is ook zo halfslachtig, omdat de ruitenwissers nog wel met de rechterhand aan en uitgezet moeten worden. Ongelofelijk dat fabrikanten wel de moeite nemen om een auto helemaal om te bouwen voor een land waar aan de verkeerde kant gereden wordt, maar dat er geen nagelschaar is waarmee ook de nagels van je rechterhand geknipt kunnen worden (In een eerdere versie stond hier: maar dat er geen nagelschaar voor linkshandigen wordt gemaakt.).

Het probleem met scharen is dat wanneer ze in de verkeerde hand gebruikt worden de messen niet meer langs elkaar snijden en er dus niet meer geknipt wordt. Volgens mij om diezelfde reden kunnen eenvoudige blikscharen alleen linksom een rondje maken en niet rechtsom. Daarom is er ook de ingewikkelde blijkschaar (zie afbeelding). Het wachten is nu op de ingewikkelde nagelschaar.

For I'm in the UK right now, I'll honour this country with my personal english version of the above. I'd like to say once and for all: let us unite! And fight for the invention of complicated nail scissors!

uitvinder

2010-12-23T05:33:00.000-08:00

Mijn dochter is op de leeftijd waarop mensen aan haar vragen: en wat doet je vader? Misschien heeft het niks met haar leeftijd te maken; het was alleen de vader van een (nieuwe) vriendin van haar die mij vertelde dat haar antwoord op zijn vraag was: mijn vader is uitvinder. Dus vroeg de vader van de (nieuwe) vriendin aan mij: en wat heb je dan allemaal uitgevonden?

Wat ik tamelijk vervelend vind, maar wat me geregeld overkomt is een cadeaubon krijgen. Ik kreeg er pas eentje van BOL.COM, ter waarde van 5 euro. (Cadeaubonnen raken kwijt, bij mij. Ik ga de bol.com cadeaubon principieel niet gebruiken. De geheime BOL.COM-code is MWM2-3NDJS-Q5A49-VLEZL: 5 euro waard. Voor de liefhebber; wie het eerst komt, die het eerst maalt.) Maar ik begrijp ook dat het een uitkomst is als er iets gegeven moet worden aan iemand die alles al heeft (zegge: al mijn vrienden).

Ik heb in mijn lievelingswinkel - de Biolicious op IJburg - om een waardebon gevraagd, om cadeau te doen. Het is goed dat je dat zegt, zei de verkoopster, want die hebben we nog niet. En toen, peinzend: misschien moet ik die maar eens maken. En ziedaar, enkele dagen later is daar de Biolicious-waardebon, met de handtekening van de eigenaar om het een soort echte geldigheid te geven. Misschien vertel ik hier ook nog een keer het verhaal hoe ik eigenlijk de uitvinder van de Senseo ben.

het bedrijfsleven

2010-12-21T03:26:00.000-08:00

In juli 1987 ging ik met mijn dienstplicht vervullen. Ik hoor bij de generatie mannen die nooit echt dienstplichtig was, omdat iedereen wist dat als je zei dat je geen zin had, je niet hoefde. Maar ik had wel zin, of: ik had geen idee wat ik anders moest gaan doen, of: ik wilde wel eens iets meemaken, iets dat niet zo vreselijk voor de hand lag. Mijn dienstplicht zou eindigen in september '88, maar ik vond het in juli '88 eigenlijk wel genoeg geweest. Aangezien ik actief was bij de soldatenvakbond wist ik dat ik een rekest-procedure kon starten, waarmee ik mijn dienstplicht met twee maanden kon verkorten. Ik kon rekest krijgen als ik ergens onmisbaar zou zijn. Ik besloot mijzelf onmisbaar te maken bij het door mijzelf opgerichte Bureau Studenten Belangen (BSB, met een logo, uiteraard). Het BSB was gevestigd op het adres van vriend C, die (gelukkig) geen telefoon had, en er was iemand die de brief waarin mijn onmisbaarheid werd verklaard ondertekende, ik ben vergeten wie. Mijn opzet slaagde: ik kreeg het rekest.

Enkele weken geleden ging ik als begeleidend docent op bezoek bij bedrijf X, om te zien of het stagelopen van student Y daar een beetje liep. Bedrijf X was tegelijk opgericht met het starten van de stage van Y. Er was een kantoor met een indrukwekkende computer, een telefoon, een printer en een fax. En, terloops, ook een full-color visitekaartje, dat mij werd aangereikt door de directeur. Y was erg opgewonden over zijn stage: dat hij zoveel leerde en wat hij allemaal meemaakte. Ik moest aan het BSB denken.

Misschien kwam dat wel nadat ik hoorde dat bedrijf X bezig was een powerbox te ontwikkelen. Een doos, zo groot als acht verhuisdozen, en met een as eraan die 15.000 kW levert, zonder dat er brandstof toegevoerd werd. Geheim, want er moest nog patent op worden aangevraagd, maar niet zo geheim dat de directeur van X wel wilde verklappen dat het gebaseerd was op dit principe.

Het bedrijfsleven. Ik heb er ook ooit bijna gewerkt.

spullen

2010-12-20T10:28:00.000-08:00

Sinds ik als volwassene deel uitmaak van een gezin, is er eigenlijk nooit meer een gelegenheid geweest om tot in detail te doordenken hoe ik zou willen omgaan met spullen. Ik bedoel: de dingen die op een of andere reden in het huis terecht zijn gekomen, en die sindsdien onderdeel van het gezin schijnen uit te maken.

Het doet er niet zoveel toe hoe die spullen in huis terecht zijn gekomen. Het doet ertoe dat ik me er verantwoordelijk voor voel, ... alleen hier in huis is al lange tijd meer bezit dan mijn verantwoordelijkheid aankan. Dat bezit probeer ik weg te moffelen, maar het blijft overal opduiken, elk uur van de dag. Vorige week nog, toen raapte ik een kolossaal blok piepschuim op dat door mijn straat woei. Het leek mij niet goed, dat piepschuim rondwaait, dus ik wilde het in een container gooien. Maar het blok was te groot; het paste niet in de standaardcontainers van het eiland. Nadat ik er enkele honderden meters mee had rondgelopen was ik verantwoordelijk. Nu kon ik het niet meer laten waaien. Sindsdien staat het blok in huis, in de vestibule.

Het lijkt een dieptepunt, zo'n blok piepschuim in de vestibule, maar dat is het niet, omdat ik weet wat ik er mee wil: ik wil er op een nette manier vanaf. De schifting die ik eindelijk begonnen ben te maken is tussen de dingen waar ik op een nette manier vanaf wil en de dingen waarvan ik blijkbaar hoop dat ze nog iets voor mij en mijn gezin kunnen betekenen. Het is geen schande, om te geloven in vele dingen.

industrie

2010-12-17T04:45:00.000-08:00

Enkele weken geleden organiseerde een bevriende arts in mijn huis een conferentie over Far Better Futures. In het onderdeel dat ik bijwoonde vertelde hij hoe de farmaceutische industrie de markt van de geestelijke volksgezondheid eigenlijk helemaal bepaalt. Zelf gebruik ik geen medicijnen, waardoor ik dit verhaal kon aanhoren.

Dit was het verhaal: de anti-depressiva die nu op de markt gebracht worden zijn alleen nog maar placebo's, maar wel met bijwerkingen. Omdat mensen die lijden aan een depressie eraan gewend zijn bijwerkingen te krijgen, denken zij, met de nieuwe anti-depressiva, alleen omdat ze er bijwerkingen van krijgen, dat de pillen helpen.

Om een of andere reden zie ik een parallel met het oprukken van de educatieve uitgeverijen in het onderwijs. Die boeken maken die erg duur zijn en waar je hoofdpijn van krijgt. Want hoofdpijn krijgen, was dat ook niet een bijverschijnsel van leren? Nou, dan zullen ze wel goed zijn, die boeken.

zeden

2010-12-16T00:07:00.000-08:00

Ik werk in het onderwijs. In het hoger beroepsonderwijs om precies te zijn, en dat betekent dat mijn jongste student zeventien is en mijn oudste ouder dan ikzelf. Ik heb niet, zoals een kennis van mij uit het basisonderwijs, een rechtsbijstandsverzekering afgesloten, alleen omdat ik - als man - in het onderwijs werk. Als ik ergens solliciteer, wat ik wel eens doe, schrijf ik, misschien te argeloos: Ik vind het contact met jonge mensen, bijvoorbeeld in het onderwijs, leuk en inspirerend.

Ik werk met (jonge) mensen, blijkbaar omdat ik daar zelf iets aan heb. Werken met mensen biedt mij de kans om te zien hoe verschillend mensen zijn en het is daarom voor mij een oefening in mildheid. Die oefening wordt intenser, als het contact intiemer is. En met intimiteit bedoel ik dus niet seks. Ik en de meeste van mijn mannelijke collega's werken hier niet omdat het onderwijs een marktplaats voor seksuele contacten zou kunnen zijn.

Er is een risico dat hier mensen komen werken die - vermoedelijk in het geniep - denken dat het onderwijs wel een marktplaats voor seksuele contacten zou kunnen zijn. Ja, dat risico bestaat. Ik denk alleen dat intimiteit voor iedereen in het onderwijs belangrijker is dan het uitsluiten van dat risico.

Els Swaab

2010-12-14T00:12:00.000-08:00

Uit de tweede hand - Tommie Wieringa in de Pers - verneem ik dat Els Swaab, voorzitter van de Raad van Cultuur, in NRC Handelsblad dit gezegd heeft: Waar die rancune tegen kunst vandaan komt weet ik niet. Ze schijnt hierbij te doelen op de aangekondigde bezuiniging die de kunstinstellingen bedreigen. En inderdaad, Tommie Wieringa: ik zou ook verwachten dat de voorzitter van de Raad van Cultuur erover nagedacht heeft, wat die haat veroorzaakt.

Ik heb wel een vermoeden, trouwens, waarom sommige mensen kunst en cultuur haten. Ik ben zelf eigenlijk ook geen groot liefhebber van kunst en cultuur, dus dit stukje gaat over mijn eigen ervaring.

Het fundamentele probleem met kunst en cultuur is dat sommige mensen kunstenaar zijn, alsof dat een beroep is, en alle anderen niet. En kunstenaar - het beroep - word je niet zomaar. Daar gaat een langdurige wedstrijd aan vooraf, en als je die wedstrijd gewonnen lijkt te hebben (een stipendium!), dan blijkt er weer een nieuwe wedstrijd te beginnen. Kunst is geen wedstrijd. Kunst is geen beroep. Iedereen is een kunstenaar en iedereen heeft het recht om het scheppend ambacht te leren.

bamboe (laatst)

2010-12-13T02:50:00.001-08:00

In het vorige millennium was ik één van de assistenten van Hans Bossmann. We - hij en zijn assistenten - gingen met ballpoints de vloer van de Mariakapel in Hoorn voltekenen met droedels. Eén van de droedels waar ik hard aan gewerkt heb was het imperatief 'MISLUK!'. Na afloop heb ik dit werk van Bossmann gekocht. Het ligt nu ergens opgerold in een doos.

Als ik in Hoorn ben moet ik daaraan denken. Aan mislukken, en dat ik het een grappige pose vind om mislukkingen te vieren als iets geweldigs. Mijn vriend Jelle heeft daar een sjieke psychologische term voor; iets met dissonantie erin. Dit weekend was ik in Hoorn. Ik ging er bamboe kopen, voor de elektrische auto van mijn dochter. En dat is dus mislukt, namelijk.

Ik vond het er ook al tamelijk vreemd - zeg maar vies - uitzien, al die bamboe in het kwetsbare laag Holland. Die groteske hard-oranje stelen: milieubederf, dat is het. En wat blijkt: van bamboe kun je helemaal geen fiets maken. Bij belasting zal bamboe splijten. Alle bamboe fietsen die te koop zijn, zijn op z'n best met bamboe versierde stalen fietsen. Bamboe dráágt niet. En bamboe groeit in ons klimaat ook niet, althans: niet tot fietsformaat. En nu ik het van dichtbij bekeken heb: ik betwijfel of het hier ook vergáán kan. Het is on-Hollands vreemd schuimig materiaal; net een bananenschil, die ook niet op de composthoop mag. Bamboe: afgevoerd.

vlees (2)

2010-12-10T00:06:00.000-08:00

Ik geloof niet dat mensen als vegetariërs geboren zijn. Over hoe lekker ik vlees vind, schreef ik hier al uitgebreid. Ik ken enkele biologen, die echt van dieren houden, maar die die dieren ook zelf slachten, in hun eigen schuur of voor hun eigen klas. Ik herinner me de zelfmoord van Piet Vroon, vlak nadat hij had uitgelegd dat groente somberheid in de hand werkt en vlees agressieve vrolijkheid. Nietzsche scheen het ook niet op vegetariërs te hebben. Dat laatste is geen sterk argument, maar ik hou van Nietzsches snor en van zijn schrijfstijl.

Peter A. Levine beschrijft in De Tijger Ontwaakt hoe dieren drie effectieve reacties hebben op acute bedreiging: (terug)vechten, vluchten of (emotioneel) bevriezen. Mensen zouden eigenlijk, net als dieren, meer moeten vechten en vluchten. Bijvoorbeeld omdat je bij vechten en bij vluchten zo lekker in beweging bent, en dat schijnt te helpen tegen angst. Alleen veel mensen kiezen ervoor om te bevriezen, als ze zeer angstig zijn. Voor dieren is bevriezen effectief, omdat prooidieren die voor dood erbij liggen vaak door hun bedreiger over het hoofd gezien worden. En als het dan toch misgaat, voelen de (emotioneel) bevroren dieren de stervenspijn nauwelijks. Als de ontsnappingsstrategie - het bevriezen - wel slaagt, dan schudden ze de bevroren staat met een schijnbaar zinloze verlate vecht/vluchtreactie van zich af. Een beetje in het wilde weg vechtvluchen dus.

Zo doet de natuur dat, dames en heren. Ik ben ervan overtuigd dat na het rare vechtvluchthuppeltje in het lege bos alle dieren hun doodsangst vergeten zijn. Dieren weten niet dat ze sterfelijk zijn. Daarom is er niets onethisch aan het doden van dieren. Moet ik dit verder uitleggen? Wie oprecht zonder doodsangst is (wat voor mensen niet voor te stellen is) zal de dood in de praktijk hoogstens een grappige nieuwe ervaring vinden. Waarom de dieren die ervaring misgunnen?

natuurlijke materialen

2010-12-09T00:02:00.001-08:00

Ik ben dus een elektrisch autootje aan het maken voor mijn dochter. Onder het maken leer ik van alles voor de eventuele volgende die ik ga maken, maar terwijl ik bezig ben pas ik het ontwerp - dat onder mijn handen ontstaat, doordat ik eigenlijk zonder ontwerp begonnen ben - aan. De stuurinrichting is nu nog van staal, waar ik wekenlang aan gelast en gevijld heb; bij versie 2.0 maak ik de stuurinrichting van een gerecycled balhoofd van een (of twee) kinderfiets(en).

De draagconstructie wilde ik maken van hout of van staal, maar inmiddels gaat mijn voorkeur naar bamboe. Fietsen van bamboe zijn gewoon te koop vanaf een Nederlandstalige site, dus dat is al nauwelijks nieuws. Wat die site wel toont, maar niet uitlegt, is hoe ik bamboestammen kan verbinden. Wat is dat, die verbinding op het plaatje, die zonder elektriciteit gerealiseerd is? (Nou geen vieze dingen zeggen.)

Maar het wordt een auto, dus je moet erin kunnen. Ik dacht even aan een carrosserie van zink, maar sinds ik S39 over mijn eczeem kreeg en soldeerdamp inademde heb ik besloten om de rest van mijn leven alleen nog met natuurlijke materialen te werken. Daarom dacht ik aan leer. Een elektrische auto met een carrosserie van leder. Of - wegens de aerodynamica - van bont. Van een ijsbeer, bijvoorbeeld.

GroenRechts

2010-12-07T02:00:00.000-08:00

Deze week in Elsevier: GroenRechts, tien punten voor een verstandig milieubeleid, door Simon Rozendaal (wie anders?). GroenRechts bestaat nog niet, zegt hij, want alles wat rechts nu aan groene ideetjes heeft is gewoon groen links, namelijk: windmolens, klimaatbosjes, de korenwolf, biologisch voedsel en asfalt en kernenergie blokkeren.

In het eerste punt van de tien citeert Rozendaal meneer Jack Hollander, die zegt: welvaart is een sleutelvoorwaarde om een leefbaar en duurzaam milieu te verzekeren. De gedachte is: zonder goede economie geen milieuzorg, want pas nadat mensen de BMW en de flatscreen-tv hebben meegemaakt, gaan ze verlangen naar ontbijten op het gras, bloemen ruiken en pootjebaden in een beekje. Er is een ook een grafiek van deze sociologische hypothese: de Kuznets curve. Ik ben benieuwd of ik ook achteruit kan, op de Kuznets curve: word ik automatisch eerst een vervuiler als mijn inkomen keldert, en daarna niet meer, omdat ik dan zelfs de vervuiling niet meer kan betalen?

Rozendaal denkt wel dat de fossiele brandstoffen opraken, maar dat dat nog honderden jaren duurt. Niettemin is wat hem betreft kernenergie toch nuttig: omdat het nog goedkoper is, en bovendien veiliger en minder vervuilend dan fossiele energie. Hij schrijft: kerncentrale vervuilt niet. Overigens vervuilt fossiele energie volgens Rozendaal ook niet, want hij gelooft niet in het klimaat-probleem. Zou hij gelijk hebben? Wat heerlijk, om zo optimistisch te zijn! Wat Rozendaal me via dit artikel eigenlijk zegt is: ga echt belangrijke dingen doen. Ga je (bijvoorbeeld) inzetten voor de klassenstrijd.

kanibalisme

2010-12-06T01:58:00.000-08:00

Ik geloof oprecht dat alle mensen goed zijn. Dat schijnt een nogal linkse opvatting te zijn: dat mensen van nature goed zijn, maar dat sommige - vele - dat vergeten zijn of afgeleerd hebben. Het alternatief is om te geloven dat mensen slecht zijn, of een beetje slecht, of soms slecht, ... of altijd slecht. Ik vind dat een nogal uitzichtloze overtuiging, dat van dat slecht-zijn.

Niettemin zal ik best willen toegeven dat ik wel eens verhalen in de krant lees over mensen die hun natuurlijke goedheid wel erg goed verborgen houden. In levende lijve ben ik zoiemand overigens nog nooit tegengekomen, ... gelukkig maar. Gesteld dat hij bestaat, wat dan te doen met Hannibal Lecter?

Ik zou zeggen: opeten. Niet als straf, maar omdat ik denk dat niemand echt zin heeft om het idealistische vormingswerk voor de reclassering van Hannibal Lecter te doen. En is het liefdevol toebereiden van Hannibal Lecter (au vin) niet het aardigste wat we als maatschappij kunnen doen, als we in al dat andere geen zin hebben of als we voor al dat andere geen geld over hebben?

hoorn des overvloeds

2010-12-03T00:53:00.000-08:00

Carlo Petrini, de oprichter van Slow Food - een beweging - beweerde afgelopen zondag in het VPRO-programma Trendspotting dat er op dit moment (gemiddeld) voedsel wordt geproduceerd om twaalf miljard mensen te voeden. Maar dat daarmee dus slechts zes miljard mensen gevoed worden. En dat dus het voedsel voor de overige zes miljard - dat dus niet nodig is - wordt weggegooid. Dus.

Ik neem aan dat als Petrini zijn verantwoordelijkheid goed begrijpt, deze uitspraak correct is. Nu probeer ik hem te begrijpen. Ik ken geen consumenten die vier ons biefstuk kopen met de bedoeling om twee ons daarvan direct in de vuilnisbak te gooien. (Wel hoorde ik prime-time op Sky Radio een tamelijk tuttig reclamespotje dat het opwarmen van kliekjes aanprees. Ik dacht: wie betaalt eigenlijk voor dat spotje?)

Misschien bedoelt Petrini iets anders met weggooien dan ik. Het ergste voorbeeld van verspilling dat ik kon vinden waren de afgebeelde tomaten op landbouwgrond. Niet fraai, maar is dit weggooien? Dit is hergebruik, lijkt me. Ik wil wat zuiniger gaan leven, dus ik zou heel graag willen weten waar dat weggegooide eten voor zes miljard mensen zich precies bevindt. Gratis af te halen, toch?

snor (2)

2010-12-02T00:02:00.001-08:00

Alle snorren van november hebben € 87.740,00 opgeleverd. Dat lijkt me niet het bedrag waarmee prostaatkanker in één keer de wereld uit geholpen is. Mannelijke solidariteit over dit onderwerp is blijkbaar een uitdaging.

De snor zelf vond ik ook een uitdaging. Niet omdat hij jeukte, stonk of in mijn mond terecht kwam als ik at, maar omdat hij zo midden in mijn gezicht zat. En mijn gezicht, dat is een lichaamsdeel dat ik tamelijk vaak in beeld breng, in het dagelijks leven. En daar zat die snor dan middenop. Met name als mijn kin goed geschoren was, dan viel mensen iets op. Ze zeiden dan bijvoorbeeld: wat heb je een gek overhemd aan. Ik zei dan: nee hoor. Ik heb een snor, en dan wees ik ernaar. Enkele vrouwen vertelden me dat hun mannen ook snorren hadden. Waarom? vroeg ik, maar geen van de vrouwen wist waarom hun mannen snorren hadden. Frappant, vind ik dat.

Met een snor in mijn gezicht viel me opeens op hoeveel snorren er eigenlijk zijn. In de reclame ook: veel jonge mannen met snorren. En een hele generatie heertjes met knevels, die mij nu recht aankijkt en me zelfs groet. Leuk vond ik dat, dat ik deze maand opeens gemakkelijk contact kon maken met snorremannen. Ook zij zijn mijn broeders. Volgend jaar is het weer movember.

kroket

2010-11-30T01:06:00.000-08:00

Ongeveer twintig jaar geleden illustreerde ik een boekje van Johan Stahlecker, een nogal excentrieke verfmaker uit Den Haag. Zijn handen waren vergroeid van de giftige materialen waarmee hij gewerkt had en dit boekje was zijn testament, naast vele andere testamenten die hij zijn stad heeft nagelaten. In het boekje beschreef hij tamelijk beeldend hoe vroeger pigmenten gemaakt werden. Perenrood uit luizenlijkjes en indisch geel uit urine.

Ik ben het boekje sinds al mijn verhuizingen kwijt, dus ik citeer hier de luizen-site nog een keer: Indisch geel kan worden verkregen door jonge mangobladeren aan koeien te voeren. Als gevolg hiervan wordt hun urine dikker en geler. Vervolgens kan de urine in een aantal stappen tot pigment verwerkt worden. [...] Tegenwoordig is het door de dierenbescherming en om religieuze reden (in het hindoeïsme is de koe heilig) verboden.

Nu krijgt dit verhaal een onsmakelijke wending; mensen met een zwakke maag raad ik aan om niet verder te lezen. Aldus: vorige week had ik een zweer aan mijn grote teen. Die zweer brak open en die leverde een mooie ronde klodder pus op. Precies groen snot, eigenlijk. Ik weet nu dat pus ook hetzelfde smaakt als groen snot. Best lekker, vind ik. Zou het ten behoeve van menselijke consumptie moedwillig kweken van zweren op dieren (voor in een kroket?) ook verboden zijn?

loopbaan

2010-11-29T04:35:00.001-08:00

Ik heb wel eens ergens gelezen dat aan de ontwikkeling van een foetus in de baarmoeder te zien is hoe de mens zich evolutonair uit een ééncellige, via iets reptieligs tot homo sapiens ontwikkelde. De missing link is gewoon ergens in de achtste maand, dus. Ik heb nu net ontdekt dat na de geboorte deze afspiegeling van de geschiedenis gewoon verder gaat. Die afspiegeling vertelt niet het evolutionaire verhaal van de menselijke soort; na de geboorte volgt het sociologische verhaal: hoe de mensheid zich vervolgens ontwikkelde.

Het jonge leven begint met slavernij. In creches en in het onderwijs worden alle kleine kinderen volkomen geknecht. In onderontwikkelde landen krijgen kinderen, of hun verwanten, voor kinderarbeid nog iets betaald, maar de arbeid die achter de gevangenismuren van het Westerse onderwijs verricht moet worden is volkomen onbezoldigd. Er is voor kinderen geen ontsnapping mogelijk.

Nou ja, als ze achttien zijn, want dan is de detentie eindelijk voorbij. En dan gaan ze studeren; de mooiste tijd van je leven. Er is dan eindelijk een soort keuzevrijheid: je mag zelf je leenheer kiezen. Na die keuze zit je gevangen in een financiële constructie die toch wel erg lijkt op feodalisme. Niet gek dat mensen na hun afstuderen het kapitalisme als een bevrijding zien. Renaissance, zeg maar.

energieadvies

2010-11-26T01:03:00.001-08:00

Het tweede project dat onze eerstejaars studenten doen heet energieadvies. Ze moeten een Nederlandse gemeente naar keuze advies geven hoe de Kyoto-doelstellingen gehaald kunnen worden, of nog radicaler, terwijl geld, regelgeving en draagvlak geen rol spelen.

Het misverstand is, dat jonge mensen, door hun leeftijd, vanzelf met de radicale oplossingen komen. Welnu, dat is niet zo. Ook eerstejaars komen niet met radicale oplossingen, of misschien na hevige aanmoediging.

Ik vind het best leuk om de gemeente Amsterdam gratis wat energieadviezen aan de hand te doen. Dit lijkt me tamelijk effectief:

alle straten binnen de ring A10 autovrij
alle straatlantaarns weg
heftige gemeentebelasting - voor iedereen die groter woont dan 15 m2 per persoon vloeroppervlak - aanwenden om kleiner wonen te ondersteunen
zware afvalstoffenheffing aanwenden om composthopen en nonolets te stimuleren
natuurgebieden maken van leegstaand en vrijkomend vastgoed

vlees

2010-11-25T00:03:00.000-08:00

Tot mijn veertigste dronk ik alcohol en rookte ik sigaretten. Dat allebei had ik toen al - met tussenpozen - dik vijfentwintig jaar gedaan. Het opgeven van het roken kostte me meer moeite dan stoppen met alcohol. Bij roken hoort een zeer verslavend spel van aanstekers, asbakken, as aftikken, door rook heenkijken, inhaleren en uitblazen, peuk weggooien enzovoort. Alcohol is makkelijker want alcohol drinken ziet er eigenlijk niet anders uit dan Rivella light drinken. Koffie, daar ben ik trouwens ook mee gestopt. Noch koffie, noch sigaretten, noch alcohol mis ik. Sterker nog: ik heb ontdekt dat ze alledrie eigenlijk tamelijk vies smaken.

Er zijn verstandige redenen om ook te willen stoppen met chocola en met vlees. De goeie reden om te stoppen met chocola, is dat chocola mijn enige reden is om nog suiker te eten, en vanwege de fenylethylamine, een gelukshormoon, waarvan ik verwacht dat het, omdat het een gelukshormoon is, verslavend is. O, en omdat er in ons waterschap en onder onze arbeidsvoorwaarden, nergens cacao verbouwd wordt.

Ik heb geprobeerd te stoppen met vlees eten. Het gaat me op korte termijn niet lukken. Mijn gezinsleden komen in opstand en het zwarte duiveltje op mijn schouder ook. Ik vind vlees namelijk hardnekkig lekker. Ik ken een vegetariër die vlees niet (meer) lekker vindt. Hoe komt men van een vleesverslaving af?

rietje

2010-11-23T00:03:00.001-08:00

Afgelopen weekend deden we een uitje, naar de Nederlandse horeca, want zonder dat is het nauwelijks een uitje. Mijn vrouw en ik dronken bitter lemon, mijn zoon Chocomel en mijn dochter nam Slush Puppie tot zich. Ik zou Slush Puppie schaafijs willen noemen, maar omdat ik van beide het fijne niet weet zal ik alleen beschrijven wat ik zag. Slush Puppie is blauw smeltend waterijs in een bekertje. Slush Puppie komt met een rietje dat daarvoor speciaal ontworpen is: de diameter van het rietje is extra groot (zodat er ijsbrokjes doorheen kunnen) en aan de onderzijde is het rietje niet recht, maar zodanig afgesneden dat er een soort lepeltje ontstaat (ik begrijp niet waar dat voor dient). Dit rietje werkt allicht beter dan een gewoon rietje, maar het blijft toch erg zwaar werk om de hele Slush Puppie erdoor op te zuigen. Mijn dochter deed dat ook niet, zoals de meeste dochters die ik elders Slush Puppies tot zich heb zien nemen. Een kwart bleef over.

Ik dronk dus bitter lemon. Voor bitter lemon bestaat geen speciaal rietje, dus mijn rietje was een standaardrietje. Mijn rietje dreef door het koolzuur steeds omhoog; soms zo hoog dat hij bijna uit het flesje kiepte. En er gebeurde nog iets anders: nadat ik gedronken had en het rietje losliet, bleef de bitter lemon uit het rietje opwellen, als lava uit een vulkaan. Eerlijk gezegd: ik wil dat niet. Ik wil dat de bitter lemon alleen uit het rietje komt als ik zuig. En dat omhoog drijven vind ik ook stom.

Mijn zoon dronk Chocomel, met een standaardrietje. Toen de Chocomel bijna op was, kantelde hij het flesje om het laatste beetje eruit de krijgen. Hij heeft te weinig ervaring met rietjes om te weten dat je het rietje dan in het laatste beetje vloeistof moet steken en dat verder kantelen niet helpt. Maar hij kantelde wel verder en schonk de laatste Chocomel zodoende over zijn trui en hemd.

Blijkbaar valt er aan rietjes te weinig te verdienen om er eens echt goed over na te denken.

trouw is de andere wang

2010-11-22T01:11:00.000-08:00

Afgelopen vrijdag heeft Trouw is de andere wang, de roman van Peter Bekkers, de Grote Jongerenliteratuurprijs 2010 gewonnen. Peter is daarmee de eerste Nederlandse auteur die deze prijs wint. Overigens is 2010 het eerste jaar waarin deze prijs werd uitgereikt. De prijs is een bekroning voor een auteur die in staat is om thematisch en stylistisch aan te sluiten bij wat jongvolwassenen - tussen de vijftien en de vijfentwintig jaar - interesseert. Dit staat zo niet in het juryrapport, maar een soortgelijke tekst had daar niet misstaan. Ik heb wel talent voor het schrijven van juryrapporten, al zeg ik het zelf.

De auteurswebsite van De Geus, zijn uitgever, meldt dat hij hoofdredacteur [is] van de Product Design Daily, een e-krant over vormgeving. De site van De Geus is helaas niet helemaal actueel, want Peter Bekkers is de misschien nog wel de hoofdredacteur van Product Design Daily, maar deze e-krant over vormgeving bestaat helaas niet meer. PDD is opgedoekt.

Ik vind dat jammer, want ik denk dat een studierichting zonder e-krant, zeker eentje die over zoiets ontastbaars en modieus gaat als vormgeving, een armzalige opleiding is. En misschien was Peter een onhandige hoofdredacteur, eentje namelijk die zelf de hele e-krant volschreef; hij deed dat wel terwijl hij - nu officieel erkend - in staat is om thematisch en stylistisch aan te sluiten bij wat jongvolwassenen (studenten) interesseert.

radicaliseren

2010-11-19T01:54:00.000-08:00

Een paar weken geleden kocht ik, daartoe aan gespoord door iemand van wie ik vind dat hij helder over de dingen nadenkt, Manifest, de krant van de NCPN. De NCPN is de Nieuwe Communistische Partij Nederland, die ontstond nadat de CPN opgegaan was in het vergoeilijkende kapitalistische Groen Links.

Ik las Manifest van voor naar achter en ik dacht, terwijl ik het las: zo is het! De analyses in Manifest zijn steeds verbijsterend simpel, maar wel waar. Alles is de schuld van het kapitalisme. Kapitalisme is niet handig. Destructief, zeg maar. Wat is er mis met een simpele analyse als hij juist is? Help, ik zit hier vreselijk te radicaliseren.

Daarom nog een ander belangrijk onderwerp: hoe knip ik de nagels van mijn rechterhand? Ik heb ontdekt dat nagelbijten slecht is voor mijn gebit, maar onze nagelschaar doet het alleen als ik 'm in mijn rechterhand houd; met links doet hij het niet. Is dat symbolisch?

zink

2010-11-18T23:59:00.001-08:00

Mijn vader heeft meegewerkt aan een bouwpakket, waarmee uit zinken onderdelen een neushoorn in elkaar gezet kan worden. Van dit pakket zijn er inmiddels tien gemaakt, en het lijkt erop dat deze tien gemaakt zijn om te testen of het bouwpakket deugt. Afgelopen maandag heb ik dat gedaan. Leuk! Zink is veel leuker dan karton, en makkelijker ook. Zink kan ik buigen en dan houdt het zijn vorm. Mijn vader haalt zijn zink uit de afvalcontainer van een loodgieter. Zink kan ik makkelijk solderen, met soldeertin (duur, zegt mijn vader, want een rolletje kost 6 euro) en een grappig handzaam gasbrandertje, dat me ook niet bijzonder duur lijkt. Binnenkort is de zinken neushoorn klaar en kan die in de tuin staan om een prachtig patina te krijgen.

Ik ben erg opgetogen over hoe laagdrempelig zink verwerkt kan worden. Zink is, na staal, aluminium en koper het meest gebruikte metaal ter wereld. Zinken bouwpakketten knutselen is wat mij betreft de hobby van 2011. Zink is leuk, zink is belangrijk, ... maar is zink ook een goed idee?

Lenntech uit Delft schrijft hierover: De mondiale zinkproductie neemt nog steeds toe. [...] Eén van de gevolgen hiervan is dat rivieren zinkbevattend slib afzetten. [...] Wanneer zink het lichaam van vissen binnengaat, kan het ook omhoog klimmen in de voedselketen. [...] Wanneer de bodem van landbouwgrond is verontreinigd met zink, kan het vee dit opnemen en schade aan hun gezondheid ondervinden. [...] Zink is niet alleen een bedreiging voor vee, maar ook voor planten. Planten nemen vaak zoveel zink op, dat hun systemen het niet meer aankunnen, vanwege de accumulatie van zink in bodems. Op zink-rijke gronden hebben slechts een paar planten een kans om te overleven. [...] Vanwege de effecten op planten vormt zink een ernstige bedreiging voor de productie van landbouwgronden. Desondanks worden er nog veel zinkbevattende kunstmeststoffen gebruikt.
Ik zeg: laten we neushoorns maken van kunstmest.

verticale boerderij

2010-11-16T14:04:00.001-08:00

In de Techno!, een Kijk-achtige glossy die gratis op technische hogescholen verspreid wordt - staat deze week een artikel over verticale boerderijen. Die verticale boerderijen zien er natuurlijk heel glossy uit, want anders mogen ze niet in Techno!. Lowtechmagazine heeft al heel goed aandacht besteed aan de verticale boerderij, zoals dat hoort: niet glossy, maar weldoordacht. Is dat nou wat, een verticale boerderij?

Ik denk dat je van leegstaande kantoorpanden beter een verticale boerderij kunt maken dan helemaal niks. Voor de massaal leegstaande kantoorruimte heb ik nu dus al twee oplossingen, die wat mij betreft allebei rendabel zouden moeten zijn: mensen er in (om te wonen) en, of, en/of planten en dieren erin (om op te eten). Het is wel bewezen dat mensen opgestapeld in een flat kunnen wonen. In Nice, met uitzicht op zee, of in New York, met uitzicht op skyline, is het zelfs de hoogstwaardige manier van wonen die er is.

Maar bij gestapeld landbouwen lijkt me dat het toetredende zonlicht toch een probleem is. Ik denk dat direct zonlicht toch op zijn minst af en toe nodig is: onder een afdak wordt het gras uiteindelijk bruin, volgens mij. En of je nou hoog of laag landbouwt, het invallende zonlicht kan maar één keer direct invallen. Of zou het echt kunnen werken met alleen maar indirect zonlicht (het licht dus, dat afkomstig is van bijvoorbeeld de wolken en de witte gebouwen rondom de verticale boerderij)? Dit viel mij in: Het licht dat weerkaatst wordt door de verticale boerderij zelf, het licht binnen dus, is vooral groen licht, en daar hebben groen planten niks meer aan, want anders zouden ze het zelf niet weerkaatsen. Ik geloof dus alleen in een verticale boerderij als de groene planten bovenin zitten en de rode kool beneden.

fly

2010-11-15T00:56:00.001-08:00

Eind vorig jaar gaf ik mijn derdejaars studenten de opdracht om een attribuut te bedenken dat niet meer dan 5 kg woog en dat hielp om een mens te laten vliegen. En hier kwamen ze mee: vuurwerk, heliumballonnen, parachutes en trampolines.

Ik had de opdracht uitgezet met de arrogantie van een oudere ontwerper, want ik had zelf de droomoplossing allang bedacht: vleugels. Ik denk dat als je de subtiele bewegingen die handen en armen kunnen maken vergroot, met krachtversterking en vleugeloppervlak, dat mensen best kunnen leren om, gebruik makend van thermiek, op te stijgen en weer te landen. Ik geloof zelfs dat dit hele ding in een kastje van 5 kg op een rug zou kunnen passen.

Hoe zit dat toch, met oudere ontwerpers, zoals bijvoorbeeld Philippe Starcke en ik? We hebben voor op jonge kinderen dat we eventueel in staat zijn om onze ideeën met een beschaafd accent en moeilijke woorden te verkopen in een nog niet volledig overtuigde omgeving. Philippe kan dat ietsje beter dan ik. Maar de ideeën van de oudjes zijn toch niet beter dan die van de jonkies? Het is alleen door ons ongelofelijke succes dat Philippe en ik onze moedeloosheid hebben overwonnen en zulke dingen (weer) (bijna) onbeschaamd durven te presenteren.

wielen

2010-11-12T00:45:00.001-08:00

Het jeugdblad Kijk was in mijn jeugd de Nederlandse versie van Dougal Dixon. In elk nummer stond wel een item over de toekomst van de biologie, en ik vond dat tamelijk vreeswekkend. Ik was nooit geaboneerd op de Kijk; deels omdat ik, als tienjarige, het blad cultureel gezien onder mijn niveau vond, maar vooral, en dat was veel belangrijker, omdat ik er nachtmerries van kreeg.

Ik herinner me een artikel over de domheid van de natuur: waarom, stelde Kijk, hadden dieren geen wielen? Wielen, vond Kijk, waren toch veel efficienter dan poten? Je kunt toch veel harder, op wielen, zeker als je - als dier - in vlakke gebieden opereert, zoals in de woestijn of langs het strand.

Maar de aardkorst is vrijwel nergens vlak. Dat aanleggen en onderhouden van vlakke wegen is toch eigenlijk een oeverloos gedoe? En zijn poten echt wel inefficiënt? Ik denk dat in een levend organisme met wielen de glijlagers en de sleepcontacten zeer gevoelige orgaantjes worden. Die zijn elke winter ontstoken, schat ik. En dat ronddraaien van wielen, waarom is dat nou eigenlijk slim? Ik wil toch niet ronddraaien, ik wil afstand overbruggen. Het is vooral erg vergezocht, een wiel.

Laufen

2010-11-11T07:04:00.000-08:00

Gisteren was ik te gast in een gerenoveerd kantoor, waar ik ook graag even een plas deed op het gerenoveerde sanitair. Ik gebruikte het mooie nieuwe urinoir. Links bovenop stond het merk Laufen, in opvallend nonchalante letters, de scherpte van de vormgeving van de pisbak in acht genomen. Dit urinoir had geen plaatje van een vlieg om op te mikken, zoals dat bij andere urinoirs dat hebben, in dezelfde nonchalante stijl als op dit urinoir Laufen geschreven staat. Ik moest de impuls onderdrukken om over Laufen, aan de buitenkant van het urinoir dus, heen te gaan pissen.

Deze Laufen had een dus geen vlieg, maar wel een fascinerend klein gaatje, ongeveer op de plaats waar anders de vlieg zit. Heeft op mij hetzelfde effect hoor, als een vlieg. Mijn plas kwam helemaal in het urinoir, want ik mikte op het gaatje.

Toen ik had doorgetrokken zat ik geknield voor de Laufen te kijken wat er met het gaatje gebeurde. Het leek erop alsof er een heel klein en zwak straaltje spoelwater uit het gaatje kwam. Het urinoir heeft zelf blijkbaar ook iets nodig om zijn spoelwater op te mikken.